Een 14-jarige jongen liet zijn haar groeien om een pruik te schenken aan een klasgenote met kanker. De volgende dag werd zijn moeder naar school geroepen, waar de vader van het meisje haar vroeg: ‘U heeft geen idee wat uw zoon heeft gedaan, hè?’

De veertienjarige Ethan liet zijn haar maandenlang groeien om het te schenken aan een organisatie die pruiken maakt voor kinderen met kanker die chemotherapie ondergaan. Hij had daarbij één bijzonder doel voor ogen: zijn beste vriendin Lily helpen. Toen zijn haar eindelijk de vereiste lengte had bereikt en er een pruik op maat van was gemaakt, organiseerden schooldirecteur meneer Harrison en Lilys vader, Jacob, een bijeenkomst op school. Tijdens het gesprek onthulde Jacob dat Ethan Lily in het geheim had geholpen om zich aan te sluiten bij het decoratieteam van de school, waar ze aan kostuums werkte. Daardoor had haar vader ten onrechte gedacht dat ze deelnam aan een kunstclub.

In de aula zat Lily achter een oude naaimachine die Jacob eerder aan de school had geschonken en die ooit van haar overleden moeder was geweest. Met de machine maakte ze een blauw kostuumvestje met drie verschillende knopen en een zakje dat een beetje scheef was aangebracht. Jacob bekeek haar werk aandachtig en stemde ermee in dat Lily bij het decoratieteam mocht blijven, op voorwaarde dat er duidelijke afspraken kwamen over het toezicht. Ethan bood ondertussen zijn excuses aan omdat hij de planning voor haar deelname geheim had gehouden.

Thuis stond Ethan er elke zondagochtend gewoontegetrouw op om pannenkoeken te bakken. Daarvoor gebruikte hij een beschadigde houten spatel die ooit van zijn overleden vader was geweest. Met die spatel keerde hij de pannenkoeken om in de pan, precies zoals zijn vader dat altijd had gedaan voordat hij drie jaar eerder overleed.

Na de première van de schoolvoorstelling gaf Lily Ethan een zelfgenaaid blauw schort cadeau. Op de voorkant had ze zijn naam geborduurd en er zat een kenmerkend scheef zakje op. Tijdens het zondagsontbijt droeg Ethan het schort terwijl hij met de beschadigde houten spatel pannenkoeken bakte voor zijn familie en de gasten.

Het gezellige ontbijt met z’n vieren eindigde met een bijzonder gebaar: het blauwe schort kreeg een vaste plek in de keuken, naast de oude houten spatel, zodat beide voorwerpen voortaan opnieuw gebruikt konden worden.

Like this post? Please share to your friends: