De ontdekking dat zijn dochters het contact met Claire voor hem verborgen hadden gehouden, deed Robert enorm veel pijn. Niet omdat hij boos was op de meisjes, maar omdat de angst om opnieuw verraden te worden en de pijnlijke herinneringen aan het verleden plotseling weer naar boven kwamen. Toen de tweeling vertelde dat Claire ongeneeslijk ziek was en aan een vergevorderde vorm van kanker leed, en dat ze hen graag nog één keer wilde zien, stemde Robert met tegenzin in om hen naar het ziekenhuis te brengen. Toen hij Claire na meer dan tien jaar voor het eerst weer recht in de ogen keek, kwam een golf van onverwerkte emoties naar boven. Maar toen hij zag hoe doodsbang zijn dochters waren bij de gedachte dat ze een moeder zouden verliezen die ze nauwelijks kenden, besloot Robert zijn aanhoudende wrok opzij te zetten, in het belang van de meisjes.
Tijdens het bezoek aan het ziekenhuis barstte Claire in tranen uit en vertelde ze eindelijk waarom ze destijds was weggegaan. Ze legde uit dat ze na de bevalling aan een ernstige postnatale depressie had geleden en werd gekweld door angstaanjagende, opdringerige gedachten, waardoor ze bang was dat ze haar eigen kinderen iets zou kunnen aandoen. Hoewel haar uitleg de twaalf jaar van afwezigheid niet zomaar ongedaan maakte en de aangerichte schade niet op magische wijze herstelde, zag Robert in dat haar excuses oprecht waren. Hij stelde duidelijke grenzen en vertelde Claire dat hij de meisjes niet zou tegenhouden als ze haar wilden bezoeken. Tegelijkertijd maakte hij duidelijk dat hun relatie voor hem voorbij was en dat deze ontmoeting zijn definitieve afscheid van haar zou zijn.
In de weken die volgden, bleven Ava en Mia hun moeder bezoeken. Daarbij worstelden ze met een verwarrende mengeling van medelijden, aanhoudende wrok en verdriet om een band die ze nooit echt hadden kunnen opbouwen. Robert bleef hen onvoorwaardelijk steunen. Hij verzekerde hen ervan dat ze Claire niet hoefden te vergeven als ze daar nog niet klaar voor waren en dat ze zowel mochten rouwen om de moeder die ze verloren als om de moeder die er al die jaren voor hen had moeten zijn. Tragisch genoeg overleed Claire slechts een maand na Vaderdag. De begrafenis bracht een overweldigende golf van verdriet met zich mee en dwong het gezin de pijnlijke werkelijkheid onder ogen te zien dat ze haar opnieuw waren kwijtgeraakt, ditmaal voorgoed door de dood.
Drie maanden later stond het ouderlijk huis vol verhuisdozen, terwijl Ava en Mia zich klaarmaakten om naar hun eigen studentenkamers te vertrekken. Terwijl Robert toekeek hoe ze hun spullen inpakte, speels met elkaar kibbelden en zich ontwikkelden tot zelfverzekerde, onafhankelijke jonge vrouwen, besefte hij opnieuw hoeveel ze samen hadden overwonnen. Claire was weliswaar veel te laat teruggekeerd in hun leven om nog echt de rol van moeder te kunnen vervullen, maar haar korte terugkeer had de tweeling wel geholpen om een gevoel van afsluiting te vinden. Toen Robert voor het eerst in jaren alleen achterbleef in een stil huis, drong eindelijk tot hem door dat het toelaten van het verleden hun onderlinge band niet had verbroken. Integendeel, het had bewezen dat ze ondanks alle pijn, tegenslagen en afstand nog altijd een hecht en veerkrachtig gezin vormden.
