Na het overlijden van zijn vrouw Irene kreeg de 86-jarige Robert aan zijn voordeur bezoek van een advocaat genaamd meneer Geller, die hem een handgeschreven papieren envelop overhandigde. De schriftelijke verklaring die erbij zat, onthulde dat Irene op haar achttiende een eerder huwelijk was aangegaan en dat, hoewel de scheidingspapieren waren opgesteld, het definitieve juridische echtscheidingsvonnis nooit officieel was ingediend. Daardoor was Irene op het moment van haar eerste huwelijksceremonie met Robert, vóór zijn militaire uitzending naar Vietnam, juridisch nog steeds verbonden aan haar voormalige echtgenoot.
Veertien jaar nadat haar huwelijk met Robert was begonnen, ontdekte Irene de administratieve fout en nam ze contact op met haar voormalige echtgenoot om de officiële scheidingsdocumenten te ondertekenen. Het vonnis waarmee haar eerste huwelijk werd ontbonden, werd 46 jaar geleden definitief, maar daarna werd er nooit een nieuwe huwelijksakte afgegeven en vond er ook geen tweede huwelijksceremonie tussen Irene en Robert plaats. Voordat meneer Geller vertrok, legde hij een visitekaartje samen met de gerechtelijke documenten op tafel en bevestigde hij dat hun oorspronkelijke huwelijksceremonie volgens de plaatselijke wetgeving niet automatisch rechtsgeldig was geworden.
Robert nam contact op met zijn dochter Penelope, die naar het huis kwam om hem te helpen de fysieke documenten door te nemen. Tijdens een zoektocht in een slaapkamerkast vonden ze een kartonnen doos met daarin een aparte verzegelde envelop, de 46 jaar oude ondertekende scheidingspapieren en een korte schriftelijke verklaring van Irenes voormalige echtgenoot, waarin hij ermee instemde de vereiste vrijgaveformulieren te ondertekenen. Ook werd er een laatste, onafgemaakte brief van Irene uit de doos gehaald. De brief eindigde midden in een zin, nadat ze had uitgelegd waarom ze destijds zo lang had gewacht met het onthullen van de situatie.
Robert sprak opnieuw af met meneer Geller om de eigendoms- en juridische documenten te bekijken waarvoor goedkeuring nodig was, waaronder het ontwerp voor de tekst op Irenes grafsteen. Nadat hij zijn trouwring naast Irenes ring op tafel had gelegd en een ingelijste trouwfoto met de afbeelding naar beneden had gedraaid, bekeek Robert de voorgestelde grafsteeninscriptie, waarop het woord ‘echtgenote’ was opgenomen.
Robert besloot het oorspronkelijke ontwerp van de grafsteeninscriptie te behouden in plaats van de tekst aan te passen. Daarna schoof hij zijn trouwring weer om zijn vinger, zette hij de ingelijste foto weer rechtop op tafel en plaatste hij Irenes keramieken koffiekopje terug op de keukenplank.
