Na het overlijden van hun moeder was een toegewijde Dobermann negen jaar lang de onafscheidelijke metgezel van hun vader geworden. Hij sliep naast hem en bleef dicht bij hem terwijl zijn gezondheid steeds verder achteruitging. Toen hun vader uiteindelijk overleed, nam de oudste zus Laura de leiding over de begrafenis en verbood ze de hond streng om aanwezig te zijn, omdat ze beweerde dat mensen bang voor hem zouden zijn. Maar die beslissing had niets te maken met een simpele afkeer van honden; Laura had de afgelopen weken wanhopig gezocht in de schuur van haar vader om een duister geheim uit haar tienerjaren te verbergen.
Halverwege de uitvaartdienst stormde de Dobermann plotseling met modderige poten door de deuren van de kerk. In zijn bek droeg hij een oude, vervaagde roze tas die hij onder de vloerplanken van de schuur van hun vader vandaan had gehaald. Toen de verteller de tas opende, ontdekte die een dikke bundel oud contant geld en een handgeschreven bekentenis waarin werd uitgelegd hoe Laura haar vader tientallen jaren eerder had afgeperst. In paniek omdat de waarheid aan het licht dreigde te komen, vluchtte Laura onmiddellijk de kerk uit, wanhopig om de rest van het bewijs voor de familie verborgen te houden.
Na de begrafenis wist de verteller de ontbrekende metalen kist terug te vinden, die onder de vloerplanken van de schuur verborgen lag, en confronteerde Laura in haar oude appartement. Laura barstte in tranen uit en legde uit dat ze haar bezoeken aan hun vader had gebruikt om voor hem te zorgen, terwijl ze tegelijkertijd wanhopig probeerde het verborgen bewijs van haar fouten uit het verleden te vinden voordat hij haar kon ontmaskeren. Ze gaf toe dat ze de verteller bewust had verhinderd om hun stervende vader te bezoeken, puur om haar geheim uit haar tienerjaren verborgen te houden. Daardoor had ze hen kostbare laatste dagen samen afgenomen.
Hoewel de verteller uiteindelijk de waarheid over de beperkte bezoekmomenten met de familie deelde, besloot die het dertig jaar oude geheim van de zus over de afpersing in haar tienerjaren te beschermen in plaats van haar reputatie te ruïneren. Een week later, terwijl de verteller door de spullen van hun vader zocht, ontdekte die de roze tas en de metalen kist rustig naast elkaar op de keukentafel, vlak bij de lege fauteuil.
