Daniel en Claire vierden hun bruiloft op een landgoed met een prachtige tuin, op ongeveer veertig minuten rijden van de stad. De locatie was versierd met bloemstukken van witte rozen en eucalyptus, en er stond een citroentaart klaar. Toen Claire naar het altaar liep, droeg ze geen traditionele trouwjurk, maar een veel te grote zwarte herenblazer met afhangende schouders, wijde mouwen, een bijpassende losse pantalon en een donkere stropdas.
Bij het altaar sloeg Claire een mouw van de blazer om, waardoor een aan de binnenkant ingenaaid stoffen label zichtbaar werd met de naam ‘Danny’ en de handgeschreven tekst ‘Richards trouwpak’. Het kledingstuk had oorspronkelijk toebehoord aan Richards, Daniels vader, die vier jaar eerder was overleden. Claire had het pak van Daniels moeder gekregen en besloot de volledige outfit te dragen tijdens haar wandeling naar het altaar. Voor de receptie zou ze zich omkleden in een nauwsluitende witte kanten trouwjurk.
De feestzaal was ingericht met gastentafels, elegant servies, bloemendecoraties en taartstandaards. Na de huwelijksceremonie hield Aaron, Daniels broer, een toespraak waarin hij het verhaal achter de zwarte blazer vertelde. Vervolgens voegden de pasgetrouwden zich bij hun gasten op de dansvloer, waar muziek klonk en iedereen samen danste.
Tijdens de fotosessie na de ceremonie liet het paar verschillende momenten vastleggen: Claire in haar witte trouwjurk, het aansnijden van de taart en de versierde feestlocatie. Op een van de foto’s stond Claire in de zwarte blazer met de opgerolde mouw, waardoor het label aan de binnenkant duidelijk zichtbaar was.
Na het feest kozen Daniel en Claire de foto waarop Claire de zwarte blazer met het zichtbare binnenlabel droeg. Ze besloten deze in te lijsten en samen met de andere trouwfoto’s en tastbare herinneringen aan hun bijzondere dag neer te zetten.
