Een verbleekte foto die in een keukenlade werd bewaard, toont een Hawaïaans strand met grijs water, overhangende palmbomen en een groepje kleine figuren dat links naast een koelbox staat. Het oppervlak van de foto vertoont duidelijke sporen van slijtage: het papier is vlak boven de afgebeelde personen door herhaaldelijk aanraken helemaal glad geworden. De foto lag in de onderste lade, tussen alledaagse spullen zoals niet meer werkende pennen, afhaalmenu’s en oude batterijen.
Twee weken na het overlijden van haar vader arriveerde er een grote kartonnen doos uit Honolulu bij het huis van de familie in Oregon. Op het verzendlabel stond de naam Gilbert. Toen de verzegelde doos werd geopend, kwam onder een laag inpakpapier een blauwgeverfde houten keukenstoel tevoorschijn. De verf aan de buitenranden was afgesleten, aan één stoel poot zat een donker vervangend onderdeel en op de onderste sport was een brandplek zichtbaar. Onder de zitting was de naam ‘GILBERT’ in het hout gekerfd.
De blauwe houten stoel kwam uit een pleegtehuis op Hawaï waar Gilbert als tiener had gewoond. Omdat er aan de eettafel niet genoeg passende meubels waren, was deze stoel speciaal voor hem bestemd. Het meubelstuk bleef vijftig jaar lang in het huis op Hawaï staan en werd in de loop der tijd meerdere keren gerepareerd, waaronder het vervangen van een gebroken stoelpoot. Toch behield het zijn oorspronkelijke blauwe verflaag en de ingekerfde naam onder de zitting.
Nog vóór Gilberts overlijden had zijn moeder in het geheim geregeld dat de stoel vanuit Honolulu zou worden opgestuurd. Daarvoor gebruikte ze een contactadres dat ze had gevonden op jaarlijkse kerstkaarten. Oorspronkelijk wilde ze de stoel aan de eettafel in Oregon zetten, als een tastbare herinnering aan zijn vroegere thuis op Hawaï. Na een telefoongesprek met een voormalige bewoner van het pleegtehuis werden zowel de herkomst van de ingekerfde stoel als de identiteit van de personen op de versleten foto bevestigd.
Daarna werd de blauwe houten stoel naar Annies appartement gebracht en bij haar keukentafel neergezet. De stoel heeft nog altijd poten van ongelijke lengte, waardoor hij wiebelt zodra iemand erop gaat zitten. De verbleekte foto, met de gladgewreven plek boven de figuren naast de koelbox, staat naast de stoel als een blijvend, tastbaar getuigenis uit het verleden.
