Clarissa keerde terug van een tien minuten durende boodschap bij een lokale bakkerij, gewapend met een speciaal bestelde kleuterschool-afstudeertaart versierd met plastic dinosauriërs. Toen ze haar keuken binnenstapte, trof ze haar vijfjarige zoontje Leo aan, wiens lange, donkere krullen tot op de hoofdhuid waren afgeschoren, met her en der hobbelige, slordige plekken boven zijn oren. Haar schoonmoeder Brenda stond er triomfantelijk vlakbij met een plastic handveger en blik vol vers afgesnipperde lokken. Losse haren bedekten Leos rug, wat Clarissa deed besluiten hem op het badkamerwastafelblad te tillen om zijn nek schoon te vegen met een nat washandje en zijn huid te controleren op schaafwonden door de tondeuse.
Buiten in de achtertuin druppelden de eerste gasten binnen voor het afstudeerbarbecuefeest. Het feestterrein was opgesmukt met hamburgerbroodjes, papieren bordjes, ijsschalen en kannen limonade, strategisch opgesteld nabij een zacht zoemende tuinsproeier op het terras. Terwijl joelende kinderen over het gras renden en schuimrubberen vliegtuigjes over de houten schutting wierpen, legde Brenda bedieningslepels op de eettafels, stug volhoudend dat kort haar veel beter paste bij een flinke knul.
Clarissa liep naar binnen en startte op haar smartphone een videogespot met haar echtgenoot John, die op dat moment op militaire uitzending verbleef. Ze hield het telefoonscherm omhoog zodat John Leos kaalgeschoren bolletje kon bewonderen, terwijl ze woedend uitlegde dat Brenda de strikte instructies van hen beiden op brute wijze had genegeerd terwijl zij de taart ophaalde. Via het scherm beet John zijn moeder direct de waarheid de deur uit en stelde hij onomwonden vast dat Brenda vanaf dit moment nooit meer het alleenrecht zou krijgen om op Leo te passen zonder dat er een ouder aanwezig was.
Na dit verhitte gesprek werd het tuinfeest in de buitenlucht voortgezet, waarbij gasten kaarsjes aanstaken op de dinotaart en de kinderen een dolle waterballongevecht ontketenden vlak bij de picknicktafels. Toen de avond viel en de allerlaatste gasten huiswaarts keerden, waren de etensborden allang opgeruimd en bleef de keuken in opperste stilte achter, met alleen nog die vervloekte handveger en het zielige hoopje haar als stille getuige.
Diezelfde nacht nog sloop Leo in zijn dinosauriërslaapzak naar beneden om met een treurig gezichtje te vragen of zijn haren wel snel zouden terugkeren voordat hij naar bed moest zonder zijn lievelingspet. Clarissa bleef achter in de keuken, staande voor de gootsteen starend naar het bakje met haren, voordat ze diep ademhaalde en de laatste feestrestanten opruimde voor een nieuwe ochtend.
