Na maanden van medische behandelingen en ziekenhuisopnames voor zijn vijftienjarige kleinzoon Ethan bereidde Walter een langverwacht uitstapje naar een NFL-stadion voor. Ethan, die door Walter was opgevoed nadat zijn ouders tijdens zijn babytijd bij een auto-ongeluk waren omgekomen, had vanwege zijn kanker moeten stoppen met American football op school. Een maatschappelijk werker van het ziekenhuis, Susie genaamd, regelde een volledig betaalde reis – inclusief wedstrijdtickets, vervoer en hotelaccommodatie –, gesponsord door anonieme donateurs. Ondanks Walters aanvankelijke twijfels over de bedoelingen van de donateurs pakten grootvader en kleinzoon hun tassen met snacks, medicijnen en waterflessen in en gingen ze op weg om van de wedstrijd te genieten.
In de hal van het stadion regelde Walter een rolstoel voor Ethan. Aanvankelijk had de jongen erop gestaan om te lopen, maar toen de vermoeidheid toesloeg, maakte hij er toch gebruik van. Tijdens een onderbreking van de wedstrijd kwam een medewerker van het stadion op Walter af en onthulde dat de reis speciaal voor Ethan was geregeld door een bij naam genoemde persoon, die vlakbij op hen stond te wachten. In een rustig gedeelte van de hal ontmoetten ze Grant, de grootvader van vaderskant, die Ethan nog nooit had gekend. Grant vertelde dat hij jaren eerder vervreemd was geraakt van Ethans vader Cody vanwege persoonlijke en professionele meningsverschillen. Daardoor had Walter de jonge jongen na het dodelijke ongeluk willen beschermen tegen nog meer familielast.
Tijdens hun ontmoeting haalde Grant een kledinghoes tevoorschijn met daarin Codys oude footballjack van de middelbare school, waarvan de manchetten inmiddels versleten waren, evenals een brief die Cody na Ethans geboorte had geschreven maar nooit had verstuurd. In de brief beschreef Cody uitgebreid zijn droom om zijn zoon ooit mee te nemen naar een professionele footballwedstrijd. Grant legde uit dat hij het uitstapje naar het stadion had gesponsord om de wens van zijn overleden zoon voor Ethan alsnog in vervulling te laten gaan. Omdat Walter besefte dat Ethan het recht had om zelf te beslissen wat hij met zijn familiegeschiedenis wilde doen, gaf hij de jongen toestemming om de brief te lezen en stemde hij ermee in Grant later in hun hotelkamer te ontmoeten.
Eenmaal terug in het hotel, nadat Ethan zijn voorgeschreven pijnstillers had ingenomen en wat had gerust, voegde Grant zich bij hen met videobanden van Codys footballwedstrijden uit zijn middelbareschooltijd. Met z’n drieën zaten ze in de kamer en bekeken beelden van Cody op het scherm, terwijl ze herinneringen aan zijn leven en gewoontes met elkaar deelden. Ethan merkte lichamelijke overeenkomsten tussen zichzelf en zijn overleden vader op, terwijl Grant en Walter verhalen uitwisselden over Codys jeugd en zijn latere jaren als vader.
Voordat Grant de hotelkamer verliet, spraken hij en Ethan af om de komende weken telefonisch contact te houden. De volgende ochtend pakte Walter Ethans spullen zorgvuldig in, inclusief het varsity-footballjack in de rugzak, en trok de rits precies één keer dicht. Toen ze het hotel verlieten, liet Walter Ethan als eerste door de deur gaan en deed hij een stap achteruit, zodat zijn kleinzoon zelf de weg vooruit kon wijzen.
