Na zes jaar waarin een kinderwens onvervuld bleef, krijgt Sarah eindelijk een positieve zwangerschapstest. Dat brengt haar en haar man Daniel een onverwachte vreugde. Kort na het goede nieuws gaat Daniel alleen naar een doktersafspraak, waar hij te horen krijgt dat hij vergevorderde alvleesklierkanker heeft en dat hij nog minder dan een jaar te leven heeft. Hij besluit zijn ziekte voor Sarah verborgen te houden om haar zwangerschap te beschermen. Met de steun van zijn moeder Margaret bezoekt hij in stilte zijn medische afspraken, terwijl hij zijn gewichtsverlies en lichamelijke achteruitgang toeschrijft aan zijn veeleisende baan als financieel adviseur.
Vier maanden na de geboorte van hun dochter Emma zakt Daniel tijdens zijn werk in elkaar en overlijdt. Sarah komt daardoor pas via het ziekenhuispersoneel achter zijn ziekte. Vier dagen na de begrafenis overhandigt Margaret haar een verzegelde envelop met daarop de woorden ‘VOOR MIJN KLEINE MEISJES’, samen met een klein koperen sleuteltje. De sleutel blijkt van een bankkluis te zijn en onthult dat Daniel zijn laatste maanden had besteed aan het uitvoeren van een geheim financieel en persoonlijk plan voor zijn gezin.
In de metalen kluis van de bank vindt Sarah een map met financiële documenten, een USB-stick met achttien mappen vol jaarlijkse video’s en een dik zwart notitieboek. Uit de documenten blijkt dat Daniel uitkeringen uit zijn arbeidsongeschiktheidsverzekering en beleggingen heeft gebruikt om hun hypotheek, de resterende autolening en oude medische schulden volledig af te betalen. Ook had hij een opleidingsrekening voor Emma geopend. Het zwarte notitieboek beschrijft zijn innerlijke strijd en legt uit waarom hij ervoor koos de waarheid pas geleidelijk aan Sarah te onthullen, om zwangerschapscomplicaties en emotionele stress te voorkomen.
Na verloop van tijd bekijkt Sarah de spullen die Daniel heeft achtergelaten, waaronder de jaarlijkse videoboodschappen die hij voor Emmas verjaardagen had opgenomen. Hoewel ze met gemengde gevoelens terugkijkt op het feit dat hij haar buiten zijn laatste maanden en medische behandelingen hield, gebruikt ze de financiële zekerheid en de opnames om hun dochter samen groot te brengen in het huis dat ze ooit samen kochten. Zelfs de scheve planken die Daniel in de kinderkamer had opgehangen, laat ze precies zoals ze zijn.
Uiteindelijk leert Sarah haar leven als alleenstaande moeder op te bouwen, terwijl ze Daniels nalatenschap bewaart in zijn geschreven notities en opgenomen boodschappen. Ze aanvaardt dat haar dankbaarheid voor zijn vooruitziendheid wordt vermengd met de blijvende woede over zijn geheimhouding. Tegelijkertijd zorgt ze ervoor dat Emma opgroeit met het volledige, ongefilterde verhaal over de keuzes die haar vader tijdens zijn laatste maanden heeft gemaakt.
