Daniel, die als wensvervuller werkte voor ernstig zieke kinderen, had nooit verwacht dat zijn verleden en heden op zo’n onverwachte manier zouden samenkomen. Zijn wereld stond op zijn kop toen hij een aanvraag onder ogen kreeg van Rebecca, zijn jeugdliefde die twaalf jaar geleden plotseling uit zijn leven was verdwenen. Gedreven door zijn aanhoudende gevoelens en het knagende vermoeden dat haar twaalfjarige dochter Sophie misschien zijn kind was, besloot Daniel zijn eigen regels te doorbreken en persoonlijk naar hun huis te gaan. Hoewel hij al snel ontdekte dat hij niet Sophies biologische vader was, voelde hij een sterke behoefte om het worstelende gezin te helpen. Toen Daniel Sophie vroeg wat haar grootste droom was, had ze eerst een heel eenvoudige wens: om middernacht pannenkoeken eten op de keukenvloer.
Naarmate Daniel steeds meer tijd doorbracht met het vervullen van Sophies kleine, alledaagse wensen, zoals ritjes maken in een rode cabriolet, ontstond er een diepe band tussen hem en het zieke meisje. Tegelijkertijd merkte hij hoeveel emotionele last haar moeder met zich meedroeg. Op een avond vroeg Sophie Daniel om mee naar boven te komen, waar ze haar ware, onzelfzuchtige wens vertelde: ze wilde dat hij de wensvervuller van haar moeder zou worden. Ze gaf hem een handgeschreven lijst met eenvoudige, lang vergeten genoegens, zoals muziek maken, lippenstift dragen en dansen in de keuken. Daarna bekende ze dat Rebecca haar hele identiteit had opgegeven om voor haar te zorgen. Sophie was bang dat haar moeder helemaal niets zou overhouden als haar gezondheid verder achteruitging.
Vastbesloten om de wens van het jonge meisje waar te maken, begon Daniel op subtiele wijze weer wat vreugde in Rebeccas leven te brengen. Hij begon met het meenemen van goede koffie en nodigde haar uit om samen op een oud liedje te dansen. Hoewel Rebecca zich aanvankelijk uit trots en schuldgevoel verzette, liet ze langzaam haar muur zakken. Tijdens een fotosessie in de woonkamer, waarop Sophie erop stond dat Daniel ook meedeed, poseerden ze met z’n drieën. Zo legden ze een moment van oprechte warmte vast dat de emotionele muur doorbrak die Rebecca al meer dan tien jaar om zich heen had gebouwd. Later die avond, toen Sophie sliep, vroeg Daniel Rebecca eindelijk waarom ze hun relatie twaalf jaar geleden had opgegeven.
Met tranen in haar ogen bekende Rebecca dat ze Daniel vlak voor hun eindexamen had bedrogen met een klasgenoot, die later Sophies biologische vader bleek te zijn. Overmand door schuldgevoel en beschaamd omdat ze hun gezamenlijke toekomst had verwoest, had ze ervoor gekozen weg te vluchten in plaats van hem de waarheid onder ogen te komen. Hoewel haar bekentenis oude pijn opnieuw naar boven bracht, besefte Daniel dat Rebecca en Sophie hem inmiddels te dierbaar waren geworden om fouten uit het verleden hun huidige leven te laten vernietigen. Hij koos ervoor haar te vergeven en besloot aan hun zijde te blijven en hen te steunen tijdens de onzekere tijd die voor hen lag.
Zes maanden later was hun leven ten goede veranderd, omdat Sophies medische behandelingen eindelijk positieve resultaten begonnen op te leveren. Rebecca pakte haar lang vergeten gitaar weer op en vulde het huis opnieuw met muziek, terwijl ze langzaam en bewust probeerde haar relatie met Daniel opnieuw op te bouwen. Toen Sophie vanaf de bank toekeek hoe haar moeder speelde, merkte ze trots op dat Daniel elk onderdeel van haar wens had vervuld. Daniel glimlachte en stemde ermee in. Hij besefte dat hij, door hen te helpen genezen, uiteindelijk de grootste wens van zijn eigen leven had gekregen.
