Zes dagen nadat haar dakloze echtgenoot Larry aan leverfalen was overleden, ontving Sarah een brief die na zijn dood was verstuurd, met daarin een verontschuldiging die nergens op leek. Minder dan een maand eerder was ze met Larry getrouwd, omdat ze had geloofd wat hij haar vertelde: dat hij een echtgenote nodig had om te voorkomen dat hij als een anonieme ‘Onbekende’ begraven zou worden. In zijn brief bekende hij echter dat zijn begrafenis al geregeld was en smeekte hij haar om Margaret in het plaatselijke gerechtsgebouw op te zoeken om de waarheid te ontdekken. Verward en gekwetst door deze misleiding ging Sarah naar het gerechtsgebouw, waar Margaret haar onthulde dat Larry daar achtentwintig jaar lang huwelijksakten had verwerkt, totdat medische rekeningen en een slechte gezondheid hem uiteindelijk op straat hadden doen belanden.
Margaret liet Sarah een archiefmap zien die vol zat met documenten. Daaruit bleek dat Larry jarenlang regelmatig achter zijn bureau vandaan was gekomen om als officiële getuige op te treden voor eenzame stellen die zonder gasten trouwden. Hoewel hij honderden huwelijksakten als getuige had ondertekend, had zijn naam nooit naast het woord ‘echtgenoot’ gestaan – totdat hij met Sarah trouwde. Hij had het verhaal over een dringende begrafenis alleen verzonnen omdat hij te trots was om zijn eenzaamheid toe te geven. Bovendien wist hij dat Sarah’s meelevende karakter haar ertoe zou brengen ja te zeggen tegen een probleem waarvan ze dacht dat ze het kon oplossen.
Sarah keerde terug naar het metrostalletje waar ze elkaar altijd hadden ontmoet, ging op Larry’s vaste plek zitten met twee koppen koffie en las zijn brief helemaal uit. Larry legde uit dat hij geen echtgenote nodig had om te bewijzen dat hij bestond, maar dat hij één keer wilde ervaren hoe het voelde om door iemand gekozen te worden. Hij bekende dat hij zijn verlangen had vermomd als een probleem, zodat hij haar de moeilijke keuze kon besparen of zijn eenzaamheid wel een voldoende reden was. Tegelijkertijd herinnerde hij haar er zachtjes aan dat hij niet zozeer haar voortdurende pogingen om zijn leven te herstellen had gewaardeerd, maar juist de momenten waarop ze gewoon naast hem kwam zitten en haar tijd met hem doorbracht.
In de brief smeekte Larry Sarah om hem niet te zien als een mislukte reddingspoging en herinnerde hij haar eraan dat ze drie korte weken lang echt zijn vrouw was geweest. Sarah nam zijn woorden ter harte. Ze stopte met het krampachtig proberen om alles om haar heen op orde te brengen en nam in plaats daarvan de tijd om gewoon te zitten, gesprekken aan te knopen en kennis te maken met een vreemdeling die het bankje met haar deelde.
Door Larry’s waarheid eindelijk te accepteren, liet Sarah haar schuldgevoelens los en leerde ze om in het moment aanwezig te zijn, in plaats van voortdurend de problemen van de wereld te willen oplossen. Ze deed room in de zwarte koffie die ze uit gewoonte had gekocht, nam langzaam een slok en stond zichzelf uiteindelijk toe om op haar eigen tempo verder te gaan.
