Emily zat gespannen en alleen in een hoek van het Rue Café en keek voortdurend op de klok terwijl de minuten voorbijgingen en het afgesproken tijdstip voor haar ontmoeting met Adrian steeds verder verstreek. Precies een jaar eerder hadden de twee elkaar toevallig ontmoet, met een koude koffie voor zich en gedeelde ergernissen over de stadsduiven, waarna ze uiteindelijk uit elkaar waren gegaan zonder telefoonnummers uit te wisselen omdat hun batterijen leeg waren. In plaats daarvan had Adrian voor de grap voorgesteld om precies 365 dagen later aan exact dezelfde tafel af te spreken. Toen de minuten na vier uur verstreken, veranderde Emily’s zenuwachtigheid in schaamte en raakte ze ervan overtuigd dat ze was laten zitten door een onbekende van wie ze niet eens de achternaam kende.
Net toen ze gefrustreerd wilde vertrekken, overhandigde de ober haar een handgeschreven envelop die weken eerder was achtergelaten door een donkerharige man. Het briefje vroeg haar om naar een nabijgelegen klokkentoren te gaan, waar een tweede envelop met schokkend nieuws op haar lag te wachten. Adrian legde uit dat hij op de dag dat ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet, net van een ziekenhuisafspraak kwam waar artsen een hersentumor bij hem hadden ontdekt. Te bang om haar met zijn naderende crisis te belasten, had hij ervoor gekozen die drie uur te doen alsof hij gewoon een normale jongen was die over duiven klaagde, in plaats van een doodsbange patiënt die een zware operatie tegemoetging.
Door de aanwijzingen te volgen wist Emily het appartement van Adrian te vinden, waar ze met een meegegeven sleutel naar binnen ging. Binnen trof ze een stil huis aan, met boeken die naast de bank waren opgestapeld, een wandelstok tegen de muur en een foto van Adrian, duidelijk magerder dan vroeger, naast zijn zus Sophie. Toen Sophie verscheen, legde ze vriendelijk uit dat de tumor weliswaar goedaardig was geweest, maar dat de daaropvolgende operatie Adrian gedeeltelijk verlamd aan zijn linkerkant had achtergelaten. Ook had hij moeite met praten en had hij maandenlang zware fysiotherapie moeten ondergaan. Omdat hij bang was dat Emily medelijden met hem zou krijgen of zich verplicht zou voelen om bij hem te blijven nadat ze hem veranderd zou zien, had Adrian deze uitgebreide speurtocht opgezet in plaats van haar rechtstreeks in het café onder ogen te komen.
Even later verscheen Adrian aan het einde van de gang, langzaam bewegend met een brace en steun zoekend tegen de muur. Nadat Emily hem eerst scherp had aangesproken op de stress die hij haar had bezorgd, ontspande de sfeer en begonnen ze eerlijk te praten over het afgelopen jaar. Adrian bekende dat zijn oorspronkelijke belofte om elkaar na een jaar weer te zien niet voortkwam uit een romantisch gevoel van lotsbestemming, maar eerder uit een beschermingsinstinct. Hij wilde voorkomen dat hij iets nieuws zou beginnen als zijn diagnose fataal bleek te zijn. Emily begreep zijn angst, maar maakte tegelijkertijd duidelijk dat hij niet het recht had om voor haar te beslissen welke waarheden zij wel of niet aankon.
Maanden later zijn de twee daadwerkelijk samen aan het daten en proberen ze om te gaan met de zeer reële uitdagingen van Adrians herstel, zijn trage spraak en het voortdurende proces om zijn oude beschermende gewoontes los te laten. Hoewel Adrians lichaam blijvend veranderd is en zijn leven er heel anders uitziet dan op de dag waarop ze elkaar voor het eerst ontmoetten, groeit hun relatie juist door de openheid van het heden in plaats van door vast te houden aan bevroren herinneringen. Op een middag gaan ze terug naar het Rue Café, waar Adrian speels vraagt of de tafel nog vrij is. Emily gaat zitten, wetende dat ze niet alleen een geest uit haar verleden heeft teruggevonden, maar een echt persoon naast zich heeft die samen met haar de toekomst tegemoet wil gaan.
