Margaret ontdekte dat Ivy inmiddels zelf danslerares was geworden en een kleine dansstudio had opgericht. Daar wilde ze kinderen, onder wie pleegkinderen, hetzelfde gevoel van veiligheid en verbondenheid geven dat Margaret haar vroeger had geboden. Overmand door emoties tijdens deze bijzondere hereniging en herinneringen aan hun gezamenlijke verleden, besefte Margaret hoeveel haar angst haar ervan had weerhouden om opnieuw haar passie te volgen.
Ivy vertelde dat ze nog een belangrijke reden had om terug te keren. Ze had namelijk een partner nodig die haar kon helpen haar noodlijdende dansstudio overeind te houden en haar droom levend te houden: een veilige plek creëren waar geen enkel kind zich ooit nog in de steek gelaten hoefde te voelen. Hoewel Margaret aanvankelijk twijfelde omdat ze bijna twintig jaar niet meer had lesgegeven, raakte Ivys visie haar diep. Uiteindelijk stemde ze ermee in om de volgende dag een kijkje te nemen in de studio.
Zodra Margaret de dansstudio van Ivy binnenstapte, maakte ze meteen contact met een verlegen jong meisje dat bang was om te vallen. Het was alsof ze terugkeerde naar precies datzelfde moment dat zij en Ivy jaren geleden samen in haar keuken hadden beleefd. Terwijl Margaret het meisje hielp bij haar eerste danspasjes, voelde ze haar eigen passie en zelfvertrouwen langzaam weer ontwaken. Dat moment gaf haar de moed om officieel samen met Ivy als gelijkwaardige partner aan de slag te gaan.
Dankzij een succesvolle benefietvoorstelling en hun hernieuwde samenwerking wisten Margaret en Ivy de toekomst van de dansstudio veilig te stellen. Samen bewezen ze dat liefde, doorzettingsvermogen en veerkracht zelfs de diepste oude wonden kunnen helen. Toen ze samen dansten op hun vertrouwde oude keukenliedje, werd de cirkel van hun bijzondere familie eindelijk gesloten. Beiden wisten nu dat geen van hen ooit nog hoefde weg te gaan.
