Garrett deed zijn uiterste best om zijn nieuwe vrouw te verdedigen en haar een zorgeloze toekomst te garanderen. Toch sloeg het noodlot slechts enkele maanden na hun huwelijk toe: hij overleed plotseling aan een hartaanval. Direct na de begrafenis zetten zijn kille dochter en zoon Eleanor het familiehuis uit. Ze weigerden haar zelfs maar één enkele foto van haar man mee te geven. Met niet meer dan een bruine koffer tot haar beschikking moest Eleanor haar intrek nemen in de kleine, vervallen camper van haar overleden zus, die langs een provinciale weg stond. Daar probeerde ze in diepe eenzaamheid haar verdriet te verwerken.
Twee weken na de begrafenis werd Eleanors stille bestaan in de camper plotseling verstoord door de komst van een luxueuze zwarte limousine. Daaruit stapte meneer Whitfield, Garretts nalatenschapsadvocaat. Hij onthulde dat Garrett het wrede gedrag van zijn kinderen vanaf het begin had voorzien en lang voor zijn overlijden in het geheim een privétrust had opgericht. Margaret en Daniel erfden zoals gepland het ouderlijk huis, maar Garrett had er stilletjes voor gezorgd dat Eleanor een aparte bungalow aan het meer kreeg, een levenslange uitkering én een persoonlijk geschenk dat speciaal voor haar was bedoeld.
In het kleine houten kistje dat de advocaat haar overhandigde, vond Eleanor alle familiefoto’s die haar waren onthouden, Garretts oude schoolring uit 1972 en een diamanten ring met een liefdevolle inscriptie. Die inscriptie hield de belofte in ere die hij haar als jonge man ooit had gedaan. Nu haar financiële zekerheid en waardigheid waren hersteld, verhuisde Eleanor naar haar huisje aan het meer. Ze liet het pijnlijke verleden achter zich en verbrak op rustige maar vastberaden wijze elk contact met Garretts kinderen.
Eleanor bracht haar laatste jaren door in alle rust. Elke dag droeg ze haar diamanten ring, als blijvende herinnering aan een liefde die zelfs na vijf decennia nog altijd stand had gehouden.
