Sansa bezoekt de begraafplaats om de vijfendertigste verjaardag van haar zoon Edward te herdenken. Ze legt verse zonnebloemen op zijn graf, maar laat per ongeluk haar snoeischaar ernaast liggen. Wanneer ze de volgende ochtend terugkomt, betrapt ze een vrouw genaamd Monica op het verzamelen van verse bloemen en persoonlijke aandenkens bij verschillende graven. Zelfs het lint van Edwards gedenkplek blijkt door haar meegenomen. Woedend eist Sansa dat Monica haar gestolen bezittingen teruggeeft. In plaats daarvan nodigt Monica haar uit om de straat over te steken, zodat ze haar de verrassende reden achter haar gedrag kan laten zien.
Monica neemt Sansa mee naar een afgesloten kamer in haar bescheiden woning. Daar ontdekt Sansa een werkruimte vol gietmaterialen van hars, gedroogde bloemblaadjes en zorgvuldig gelabelde houten doosjes ter nagedachtenis aan overledenen. Monica legt uit dat ze bloemen en persoonlijke herinneringen bewaart om rouwende families troost te bieden, nadat ze jaren geleden zelf haar dochter heeft verloren. Ze geeft echter eerlijk toe dat ze de spullen zonder toestemming heeft meegenomen. Tussen de verzamelde voorwerpen herkent Sansa haar verdwenen blauwe lint en een persoonlijk briefje dat ze tussen Edwards bloemen had verstopt. De ontdekking brengt een overweldigende mengeling van verdriet en woede bij haar naar boven.
Vastbesloten om de situatie recht te zetten, gaan Sansa en Monica samen op pad om de meegenomen bloemen terug te brengen naar de juiste graven. Ook melden ze de ongeoorloofde verzamelpraktijken bij het beheer van de begraafplaats. Hoewel Sansa aanvankelijk razend is, begint haar houding te veranderen wanneer ze beseft dat Monica’s bedoelingen voortkomen uit hetzelfde diepe verdriet om het verlies van een kind. Uiteindelijk stemt ze ermee in dat Monica een herinneringsstuk van hars afmaakt, met daarin Edwards lint en het persoonlijke briefje. Ze stelt wel één duidelijke voorwaarde: Monica mag nooit meer bloemen of andere bezittingen van graven meenemen zonder toestemming.
Eenmaal thuis merkt Sansa dat de keukenkraan lekt. In plaats van te wensen dat Edward er nog was om het probleem op te lossen, besluit ze een vakman te bellen. Het lijkt een klein gebaar, maar voor haar betekent het een belangrijke stap in het leren omgaan met haar verlies. Ze zet het door Monica gemaakte herinneringsdoosje op de vensterbank, naast een verse zonnebloem. Vervolgens bekijkt ze foto’s waarop Edward lachend naast zijn gereedschapskist staat. Terwijl de avond rustig verstrijkt, voelt Sansa voor het eerst een voorzichtig gevoel van vrede. Langzaam leert ze dat ze de herinnering aan haar zoon ook op een andere manier levend kan houden.
