Twaalf jaar geleden raakten de zesjarige tweelingzussen Hazel en Iris verlamd na een verschrikkelijk auto-ongeluk, en kort daarna verliet hun moeder het gezin. Volledig alleen achtergebleven wijdde hun toegewijde vader zijn leven aan hun herstel: hij nam drie banen aan en verkocht zijn meest waardevolle bezittingen — waaronder de horloge van zijn vader — om therapieën te kunnen betalen die niet door de verzekering werden gedekt. Meer dan tien jaar lang zette hij zijn eigen leven, geluk en zelfs zijn romantische gevoelens voor hun therapeut Claire volledig opzij om zich uitsluitend te richten op het overleven van zijn dochters.
Die opoffering van de vader leek vruchten af te werpen toen de tweeling op wonderbaarlijke wijze hun eerste stappen zette, maar op Vaderdag, vijf maanden later, onthulden de meisjes een groot geheim. Ze hadden de lang onderdrukte gevoelens van hun vader voor Claire opgemerkt en in het geheim een ontmoeting voor hem georganiseerd door haar uit te nodigen voor het ontbijt. Toen de deurbel ging, raakte de vader in paniek uit angst dat zijn ex-vrouw was teruggekeerd, maar in plaats daarvan trof hij Claire aan, die op de veranda stond met een mysterieuze rode fluwelen doos.
Overmand door angst en een diepgeworteld schuldgevoel dat hij zelf geen eigen leven mocht hebben, vluchtte de vader eerst naar het trappenhuis om zijn hoofd leeg te maken. Hij keek naar de ketting van zijn vaders horloge — het enige overblijfsel van zijn erfgoed — en besefte dat zijn dochters hem niet verrieden; ze probeerden hem juist uit zijn zelfopgelegde isolement te redden. Toen hij weer naar binnen ging, knielde hij voor zijn dochters, bood zijn excuses aan dat zij zo veel verborgen verdriet hadden moeten dragen, en verwelkomde Claire officieel in hun huis.
De gespannen sfeer verdween toen Claire de inhoud van de fluwelen doos onthulde: geen huwelijksaanzoek, maar een symbolische reservesleutel van haar woongebouw als uitnodiging om alles rustig aan te laten groeien. Terwijl de tweeling in de keuken vrolijk ruzie maakte terwijl ze een aangebrand ontbijt opwarmden, zat de vader naast Claire en liet hij zich eindelijk toe om een toekomst voor zich te zien. Hij besefte dat zijn hart openen voor liefde niet betekende dat hij minder van zijn dochters hield, wat het ware begin markeerde van zijn eigen herstelreis.
