Twaalf jaar lang voedde Robert zijn tweelingdochters Ava en Mia helemaal alleen op, nadat hun moeder Claire hen had verlaten toen ze pas zes jaar oud waren. De meisjes, die allebei een rolstoel gebruiken vanwege een aangeboren aandoening aan hun wervelkolom, groeiden uit tot twee bijzonder zelfstandige achttienjarigen die zich voorbereidden om naar verschillende universiteiten te gaan. Maar op Vaderdag deden ze een schokkende bekentenis: drie maanden eerder hadden ze in het geheim opnieuw contact gezocht met Claire, nadat zij contact met hen had opgenomen om te vertellen dat ze terminaal ziek was en vergevorderde kanker had.
Aanvankelijk was Robert verbijsterd en gekwetst dat ze dit uit angst voor zijn reactie voor hem hadden verborgen. Al snel besefte hij echter dat zijn dochters hem niet ontrouw waren geweest, maar simpelweg probeerden om te gaan met een ingewikkelde emotionele situatie. Hoewel Robert nog altijd diepe wrok voelde tegenover Claire omdat ze hen had verlaten, besloot hij uiteindelijk zijn dochters met de auto naar het ziekenhuis te brengen zodat ze haar konden zien. Toen hij die kille ziekenhuiskamer binnenstapte, kwam een decennium aan pijn weer naar boven, maar tegelijkertijd werd hij gedwongen om de gebroken vrouw onder ogen te zien die eindelijk bereid was de gevolgen van haar afwezigheid onder ogen te komen.
Tijdens het ziekenhuisbezoek vertelde Claire over de diepe depressie en angst die haar ertoe hadden gebracht te vertrekken. Ze gaf toe dat ze doodsbang was geweest voor haar eigen gedachten en had geloofd dat de meisjes zonder haar veiliger zouden zijn. Terwijl Robert en zijn dochters naar haar excuses en uitleg luisterden, hing het gewicht van twaalf verloren jaren zwaar in de kamer, zonder dat er een eenvoudige weg naar volledige vergeving leek te bestaan. Robert maakte duidelijk dat hij zijn dochters niet zou tegenhouden om hun moeder te blijven bezoeken, maar dat hij zelf niet terug zou keren naar Claire. Daarmee liet hij zien dat haar excuses te laat waren gekomen om hun gebroken huwelijk nog te herstellen.
In de maanden die volgden, bleven de meisjes Claire bezoeken terwijl haar toestand steeds verder achteruitging. Af en toe wendden ze zich tot hun vader voor advies over hoe ze moesten omgaan met hun tegenstrijdige gevoelens van verdriet en wrok. Robert verzekerde hen steeds opnieuw dat ze zichzelf niet tot vergeving hoefden te dwingen en geen partij hoefden te kiezen. Hij bleef een stabiele steun voor hen terwijl ze probeerden om te gaan met het verlies van een moeder die ze nauwelijks echt hadden gekend. Niet lang daarna overleed Claire, en op de begraafplaats hield Robert zijn rouwende dochters stevig vast terwijl ze huilden om hun verdwenen moeder en om de band die ze nooit werkelijk met haar hadden gehad.
Toen de emotionele storm eindelijk begon te gaan liggen, stond het huis vol met dozen terwijl Ava en Mia zich voorbereidden op hun vertrek naar de universiteit. Robert voelde een bitterzoete trots toen hij zag hoe ze vol vertrouwen hun eigen toekomst tegemoet gingen. Hij besefte dat het toelaten van Claire in hun leven nooit afbreuk had gedaan aan de diepe band die hij met zijn dochters deelde. Terwijl hij voor het eerst in meer dan tien jaar alleen in zijn stille huis zat, drong tot Robert door dat de reis van zijn dochters bewees dat hij er niet alleen in was geslaagd hen groot te brengen, maar hen ook de kracht had gegeven om zelfstandig hun eigen weg te vinden.
