Op hun vijftigste huwelijksverjaardag ontving een weduwe, die in haar eentje een cruise maakte aan boord van het schip dat haar overleden echtgenoot, kapitein Martin, ooit had bestuurd, een groot pakket dat officier Thomas voor haar in bewaring had gekregen. In de doos lag een onvolledige wereldkaart vol handgeschreven aantekeningen en een verzegelde brief. Daarin stond dat twee specifieke tussenstops op de route zorgvuldig waren uitgekozen als plekken waar Martin voorwerpen had achtergelaten die ze tijdens haar bezoeken aan land moest terugvinden.
In de eerste haven bezocht de vertelster een café aan de boulevard. Ze vergeleek een foto uit haar tas met de omgeving en nam plaats aan een tafeltje met uitzicht op de haven. In de tweede haven liep ze naar een souvenirkraam aan het water, die werd gerund door een ambachtsvrouw genaamd Elena. Deze overhandigde haar een kleine envelop met daarin een originele, afgedrukte foto van hun huwelijkswals en een handgeschreven brief.
Na haar terugkeer in de hut haalde de vertelster een diepblauwe avondjurk uit die in het pakket zat. Ze trok de jurk aan voor het avondlijke dansprogramma in de grote salon van het schip. Daar vroegen officier Thomas en een jong bemanningslid haar om beurten ten dans, als eerbetoon aan de begeleiding en het mentorschap dat kapitein Martin hun ooit had geboden.
Terug in haar hut legde de vertelster een klein, nieuw gekocht glazen souvenir in de vorm van een vuurtoren naast haar trouwfoto op het bed. Vervolgens pakte ze een pen en markeerde ze op de kaart haar eigen keuze voor toekomstige reizen.
De kaart en de glazen vuurtoren bleven op het bed liggen terwijl de vertelster nadacht over haar toekomstige reisbestemmingen en haar plannen voor nieuwe avonturen vormgaf.
