Een vrouw van wie de moeder na een kort ziekbed was overleden, bewaarde het dierbare porseleinen servies van haar moeder. Het bestond uit witte kopjes met kleine blauwe bloemetjes, gouden randen en een bijpassende theepot. Een jaar later, op de sterfdag van haar moeder, organiseerde ze een familiediner en haalde ze het servies tevoorschijn om thee te serveren. Haar schoonmoeder Denise, die per se wilde helpen, droeg het dienblad naar de keuken en stootte het van het aanrecht, waardoor het hele servies op de tegelvloer viel en in stukken brak.
Hoewel Denise de schade bagatelliseerde en zei dat het tenslotte maar servies was, verzamelden de vrouw en haar man ieder afzonderlijk stukje — inclusief de blauw-gouden scherven, de kleine oortjes en het deksel van de theepot — en legden alles in een kartonnen doos. Vastbesloten om de herinnering aan haar moeder via het servies te bewaren, nam ze contact op met een lokale keramiekkunstenares genaamd Maya. De volgende ochtend bracht ze de doos met het gebroken porselein samen met de laatste handgeschreven verjaardagskaart van haar moeder naar Maya’s atelier.
In plaats van te proberen het servies op traditionele wijze te restaureren en de schade te verbergen, maakte de kunstenares een speciaal ingelijste glazen display. De porseleinscherven werden rond een centrale foto van de vrouw en haar moeder gerangschikt. De blauw-gouden stukjes vormden een beschermend mozaïekframe, terwijl de originele handgeschreven verjaardagskaart aan de achterkant van de lijst, onder helder acryl, werd bevestigd. Op een metalen plaatje aan de onderkant van de voorkant stond gegraveerd: ‘Sommige dingen behouden hun waarde, zelfs als ze breken.’
Drie weken later werd het voltooide kunstwerk opgehaald en aan de muur van de eetkamer gehangen, recht achter de grote eettafel. Tijdens de volgende familiebijeenkomst bekeken de gasten en familieleden de display, waarop de gebroken porseleinscherven rond de foto waren verwerkt.
Denise was bij het diner aanwezig en bekeek de ingelijste display die inmiddels permanent in de eetkamer hing. De bewaarde stukken porselein bleven zichtbaar achter het glas, waardoor het fysieke verhaal van het servies voor altijd in herinnering bleef.
