Emma, moeder van zes jonge kinderen, was volledig uitgeput en overweldigd door de zware last van het dagelijkse ouderschap, terwijl haar man Carter zich steeds verder terugtrok uit zijn verantwoordelijkheden om tijd aan zijn eigen hobby’s te besteden. Nadat Emma al vanaf drie uur ’s nachts uitgeput aan het werk was geweest, vroeg ze Carter om slechts twintig minuten op de kinderen te letten, zodat ze eindelijk kon douchen. In plaats van haar te helpen, wees Carter haar verzoek af, ging hij golfen en klaagde hij wreed dat ze altijd moe was en niet meer leuk was, zonder ook maar te beseffen welke enorme fysieke en mentale tol het runnen van hun grote gezin van haar eiste.
Toen Emma besefte dat ze een pauze nodig had om haar eigen identiteit terug te vinden, regelde ze dat haar schoonmoeder op de kinderen zou passen en ging ze met haar oude vriendin Megan naar een keramiekcursus en daarna rustig uit eten. Voor het eerst in jaren beleefde Emma een paar uur vrijheid waarin ze zich niet hoefde bezig te houden met de planning van iemand anders. Ze lachte, huilde en maakte een scheve, imperfecte kleien kom, simpelweg omdat ze daar zin in had.
Ondertussen moest Carter eindelijk de handen uit de mouwen steken toen hij thuiskwam en ontdekte dat zijn moeder hem alleen had gelaten met alle zes de kinderen. Zo kreeg hij een kleine voorproef van de meedogenloze chaos die Emma iedere dag moest managen. Terwijl hij zich door het avondeten en bedtijd heen worstelde, vond Carter uiteindelijk Emma’s gedetailleerde notitieboek en besefte hij hoe weinig hij eigenlijk wist over het dagelijks leven en de behoeften van zijn eigen kinderen.
Toen Emma thuiskwam met haar scheve keramieken kom in haar handen, werd Carter geconfronteerd met de realiteit van zijn afwezigheid en de oneerlijkheid waarmee hij alles op de schouders van zijn vrouw had gelegd. Ze voerden een eerlijk gesprek over gedeelde verantwoordelijkheid, waarna Carter zijn excuses aanbood en beloofde voortaan echt zijn verantwoordelijkheid als vader te nemen, in plaats van slechts passief te helpen en steeds op instructies te wachten.
De volgende ochtend bracht een sprankje hoop. Toen de elf maanden oude Noah begon te huilen, kwam Carter eindelijk uit bed om voor hem te zorgen, zonder dat Emma hem hoefde te vertellen wat hij moest doen. Hoewel het slechts één ochtend was en er nog een lange weg te gaan was, voelde Emma een hernieuwd gevoel van samenwerking. Haar scheve kom stond op het aanrecht als herinnering aan de dag waarop ze voor zichzelf had gekozen en eindelijk weer plezier had gehad.
