Noah en Christine sloten op zesjarige leeftijd een blijvende band en bezegelden met een paarse kleurpotloodstreep een speelse belofte om met elkaar te trouwen als ze op hun dertigste nog steeds vrijgezel zouden zijn. Twee jaar later stopte Noah door een zeldzame groeistoornis voorgoed met lichamelijk groeien, waardoor hij de lengte van een achtjarige behield, terwijl zijn verstand zich normaal bleef ontwikkelen. Ondanks de voortdurende spot van anderen, het feit dat mensen hem als een kind behandelden en de wrede afwijzing die hij zijn hele leven ondervond, bouwde Noah een succesvolle carrière op als softwareontwikkelaar en bleef hij Christines allerbeste vriend. Uiteindelijk verhuisde Christine, begon ze met anderen te daten en verloofde ze zich met een andere man, Evan, terwijl hun kinderbelofte langzaam vervaagde tot een dierbare herinnering.
Op zesentwintigjarige leeftijd veranderde haar leven drastisch toen ze bij een ernstig auto-ongeluk haar bekken verbrijzelde. Ze moest maandenlang intensief revalideren en het was onzeker hoeveel van haar mobiliteit ze zou terugkrijgen. Tijdens haar lange herstel liet Evan haar in de steek, omdat hij naar eigen zeggen niet in staat was om met haar nieuwe lichamelijke beperkingen om te gaan. Toen Noah hoorde wat er was gebeurd, schoot hij onmiddellijk te hulp. Hij liet zijn auto aanpassen, verbouwde delen van haar woning en woonde haar dagelijkse fysiotherapiesessies bij. Terwijl Christine opnieuw leerde lopen, gaf Noah haar de bewaarde kleurpotloodbelofte terug en bekende hij dat hij al die jaren van haar had gehouden. Hij benadrukte dat hij een relatie wilde die gebaseerd was op echte liefde en romantiek, niet op medelijden of verplichting. Christine besefte dat haar gevoelens veel verder gingen dan dankbaarheid. Ze beantwoordde zijn liefde en de twee begonnen een relatie.
Hun band werd steeds sterker terwijl ze leerden onafhankelijkheid en wederzijdse steun met elkaar in balans te brengen. Een jaar later vroeg Noah haar ten huwelijk. Hun verloving stuitte echter op felle tegenstand van Christines moeder en familieleden. Zij uitten openlijk hun twijfels over Noahs uiterlijk en beschuldigden Christine ervan haar toekomst uit schuldgevoelens op te offeren. De aanhoudende wrede opmerkingen tastten Noahs zelfvertrouwen ernstig aan. Op hun trouwdag werd hij overspoeld door onzekerheid en de angst dat hij zijn hele leven een last voor Christine zou zijn. Hij sloot zich op in de kleedkamer en wilde de ceremonie afblazen, zodat Christine vrij zou zijn om verder te gaan zonder hem.
Christine weigerde hem te laten gaan. Ze zocht hem op in de kleedkamer en verzekerde hem dat haar liefde volledig oprecht was en gebaseerd was op diep respect. Daarna nam ze hem mee naar de zaal en richtte zich rechtstreeks tot de aanwezige gasten. Ze zei dat iedereen die Noah als een liefdadigheidsproject zag of vond dat hij haar niet waard was, onmiddellijk mocht vertrekken. Eén gast liep weg, maar de rest bleef. Het paar zette de ceremonie voort en wisselde traditionele trouwringen uit, samen met de roze plastic ringen uit een automaat die Noah drieëntwintig jaar lang had bewaard. Christine sloeg haar armen niet uit medelijden om haar man heen, maar omdat ze wist dat ze haar ware levenspartner had gevonden.
