Nadat Rebecca maandenlang had gespaard door extra weekenddiensten te draaien, reed ze eindelijk naar het zomerkamp om haar 13-jarige dochter Mia na drie weken op te halen. Bij aankomst nam kampdirectrice Denise Rebecca even apart om haar te vertellen dat Mia „hier niet langer welkom” was. Rebecca verwachtte dat haar dochter regels had overtreden of zich had misdragen, maar was verbijsterd toen Denise een takenrooster tevoorschijn haalde dat vol stond met Mia’s naam. Het bleek dat Mia haar tijd op het kamp had doorgebracht met het overnemen van de taken van andere kinderen en haar vrije tijd opofferde om de avondtafel te dekken en het paardentuig schoon te maken, in plaats van gewoon van haar zomer te genieten.
Denise legde uit dat Mia weigerde te ontspannen en tijdens het vrij zwemmen zelfs niet het meer in durfde, omdat ze het gevoel had dat ze dat voorrecht eerst door hard werken moest verdienen. Bovendien gaf Mia haar paardrijlessen – haar absolute favoriete bezigheid – steeds weer aan andere meisjes. Haar gedrag was zo uit de hand gelopen dat de andere meisjes de „Mia-regel” hadden ingevoerd, waarbij niemand zijn beurt mocht afstaan voordat hij of zij zelf aan de beurt was geweest. Toen Denise haar met haar gedrag confronteerde, gaf een door tranen overmande Mia toe dat ze wist hoeveel haar moeder had gewerkt en wat ze had opgeofferd om het dure zomerkamp te betalen. Daarom voelde ze zich schuldig als ze er simpelweg van genoot zonder elke uitgegeven dollar met haar eigen inspanningen terug te verdienen.
Diep geschokt door het besef dat haar dochter zich verantwoordelijk voelde voor de financiële lasten van een volwassene, sloeg Rebecca haar armen om Mia heen en legde ze haar voorzichtig uit dat het betalen voor het kamp háár taak was, terwijl plezier maken Mia’s enige „werk” was. Dat confronterende moment liet Rebecca beseffen dat Mia’s vermeende volwassenheid in werkelijkheid aangeleerd gedrag was: ze had geleerd haar eigen wensen opzij te zetten om haar moeder stress te besparen. Kampdirectrice Denise maakte duidelijk dat haar harde woorden aan het begin niet bedoeld waren om Mia werkelijk weg te sturen, maar voortkwamen uit haar bezorgdheid om een kind dat het gevoel had dat ze voor alles twee keer moest betalen – de tweede keer met lichamelijke inspanning.
De volgende ochtend, thuis tijdens het boodschappen doen met haar grootmoeder Dorothy, pakte Mia zoals gewoonlijk een doos van haar favoriete ontbijtgranen, keek naar de prijs en wilde hem alweer terugzetten om een goedkoper merk te nemen. Nu Rebecca dit gedrag eindelijk begreep, greep ze in en legde de favoriete ontbijtgranen in het winkelwagentje, terwijl ze erop stond dat ze juist datgene zouden kopen wat Mia écht lekker vond. Toen Dorothy dit tafereel zag, merkte ze dat ze zelf hetzelfde wilde doen met haar favoriete koekjes. Ze besloot ze uiteindelijk ook gewoon in het wagentje te laten liggen.
Voor het eerst verontschuldigde Mia zich niet en voelde ze zich niet schuldig omdat ze iets moois mocht aannemen. Toen de kassa de ontbijtgranen piepend scande, drukte Mia de doos stevig tegen haar borst, terwijl het handgeweven armbandje van het zomerkamp nog steeds om haar pols zat. Vanaf dat moment voelde ze zich eindelijk vrij om te genieten van de eenvoudige dingen waar ze van hield, zonder de last van hun prijs op haar schouders te hoeven dragen.
