Nadat ze bij een val haar arm had gebroken, ontdekte Hope al snel dat de zorg voor haar vijf maanden oude tweelingjongens met slechts één hand nog maar het halve probleem was. Haar man Derek weigerde thuis een handje te helpen. Hij wuifde haar verzoeken om hulp weg en hield vol dat de opvoeding van de baby’s haar taak was, terwijl hij de rekeningen betaalde. Volledig uitgeput, zonder enige steun en aan het einde van haar krachten, maakte Hope een dagelijks schema met taken voor Derek. Hij wees het echter resoluut af. Toen ze besefte dat ze niet veilig alleen voor de tweeling kon zorgen zonder het risico te lopen zichzelf opnieuw te verwonden, pakte Hope haar zoontjes Miles en Luke in en trok ze tijdelijk bij haar moeder Noelle in om te herstellen.
Derek was woedend dat ze was vertrokken. Hij beschuldigde haar ervan dat ze de kinderen van hem wegnam en hem tegenover zijn familie voor schut zette. Maar toen zijn eigen moeder hem confronteerde met zijn gebrek aan steun, werd Derek gedwongen de harde waarheid over zijn egoïstische gedrag onder ogen te zien. Tijdens zijn bezoek aan Hope bij haar moeder gaf hij uiteindelijk toe dat zijn vijandigheid voortkwam uit het feit dat hij zich nutteloos en onzeker voelde, omdat hij niet wist hoe hij voor zijn zoons moest zorgen. In plaats van alles voor hem op te lossen, maakte Hope duidelijk dat hij zelf verantwoordelijkheid moest nemen en initiatief moest tonen, zonder haar te behandelen alsof zij zijn leidinggevende was.
Vastbesloten om het vertrouwen van zijn gezin terug te winnen, begon Derek zich echt in te zetten. Hij zorgde ervoor dat hij op tijd van zijn werk naar huis ging, maakte afspraken bij de dokter en leerde elk van zijn baby’s op zijn eigen manier te troosten. Langzaam begon hij te begrijpen hoeveel Hope iedere dag droeg en besefte hij hoeveel hij als vader nog moest inhalen. Hope gaf hem de ruimte om fouten te maken en ervan te leren, maar bleef vastberaden dat ze haar eigen welzijn niet langer zou opofferen om zijn passiviteit te compenseren.
Drie weken later, toen Hopes arm begon te genezen, keerde ze met de jongens naar huis terug. Toch liet ze een deel van haar kleding bij haar moeder liggen. Ze vertelde Derek dat ze had geleerd op zichzelf te vertrouwen en dat ze zich nooit meer zover zou laten komen dat ze volledig instortte. De echte verandering werd duidelijk toen Miles ’s nachts begon te huilen en Derek onmiddellijk uit bed sprong om hem te troosten. Nog voordat Hope overeind was gekomen, herkende hij al het specifieke geluid van het vermoeide huilen van zijn zoon.
Terwijl ze met een warme kop thee zat en toekeek hoe haar man voor hun zoon zorgde, besefte Hope dat een goede moeder zijn niet betekende dat je iedere last moest dragen totdat je eraan onderdoor ging. Ze had geleerd dat een echte relatie twee ouders vereist die bereid zijn hun verantwoordelijkheid te nemen, en dat vaders niet eerst gevraagd zouden moeten worden om er voor hun eigen kinderen te zijn. Met voorzichtige hoop keek Hope naar de toekomst, wetend dat hun gezin eindelijk op een gezondere en evenwichtigere basis stond.
