Amanda leed sinds haar zevende aan een chronische kinderziekte die tijdens haar tienerjaren tot meerdere ziekenhuisopnames leidde. Jaren later maakte een arts genaamd Andrew deel uit van het specialistische team in een nieuwe medische instelling waar ze onder behandeling kwam. Tijdens haar eerste consult bestudeerde hij één afzonderlijk vel papier uit haar oude medische dossier. Nadat haar behandelresultaten een tijdlang stabiel waren gebleven, kregen Amanda en Andrew een relatie. Uiteindelijk trouwden ze. Enige tijd later bezochten ze haar moeder Christie voor een etentje. Daar haalde Amanda twee handgebreide babyschoentjes uit een cadeauzakje om aan te kondigen dat ze elf weken zwanger was.
Tijdens het eten stelde Amanda voor om een jongen Thomas te noemen. Andrew legde zijn metalen vork op zijn bord, stopte met eten en kneep zijn stoffen servet stevig in elkaar. Even later nam hij Christie apart in de aangrenzende gang. Daar onthulde hij dat zijn eigen vader, die eveneens Thomas heette, de kinderarts was geweest die Amanda op zevenjarige leeftijd had onderzocht. Hij had haar symptomen destijds afgedaan als onschuldig en verdere onderzoeken afgeraden. Andrew bevestigde dat hij de handtekening van zijn vader op haar papieren medische dossier had herkend voordat ze elkaar voor het eerst ontmoetten. Toch had hij deze informatie al die tijd verzwegen, zowel tijdens hun relatie als tijdens hun verloving en huwelijk.
Toen ze terugkeerden naar de woonkamer, vertelde Andrew Amanda rechtstreeks wie zijn vader was, hoe de verdere diagnostiek destijds was uitgesteld en dat hij haar medische dossier eerder had ingezien. Amanda reageerde door via de buitendeur naar de houten veranda te lopen, waar ze alleen buiten bleef staan. Andrew, Robin en Christie bleven binnen en namen afgedrukte medische dossiers en oude aantekeningen van consulten door, die teruggingen tot dertien jaar eerder.
In huis vertelde Andrew hoe zijn vader destijds omging met dossiers van kinderen bij wie nog geen duidelijke diagnose was gesteld. Ondertussen bekeek Amanda de twee gebreide babyschoentjes, die bij de vensterbank waren neergezet. Andrew verzamelde vervolgens het resterende servies van de eettafel, bracht de keramische borden naar de gootsteen in de keuken en keerde daarna terug naar de woonkamer.
Andrew pakte de twee kleine, gebreide babyschoentjes van tafel en zette ze op de houten vensterbank. Op verzoek draaide hij een van de schoentjes een beetje schuin.
