
Toen Loretta terugkeerde naar hun gezamenlijke woning, ging ze op zoek naar Henry’s werkkamer. Met het sleuteltje opende ze een bepaalde lade onder een archiefkast. Daarin vond ze een map met het opschrift ‘Loretta’. De map zat vol met tijdschriftknipsels, foto’s en een reeks notitieboekjes. In deze boekjes had Henry gedurende twintig jaar aantekeningen bijgehouden over haar wensen en dromen, waaronder haar lang gekoesterde verlangen om plaatsen als Parijs, Venetië en Afrika te bezoeken.
Tussen de notitieboekjes lag een papieren bankafschrift van een afzonderlijke spaarrekening. Daarnaast vond ze een map met een handgeschreven reisplan voor vier weken. Het zorgvuldig uitgewerkte schema bevatte hotelnamen, treinverbindingen en restaurantreserveringen voor Florence, Rome, Afrika en Parijs.
Op het bankafschrift was te zien dat er jarenlang iedere maand tussen de 50 en 100 dollar op de rekening was gestort. Het eindsaldo was uitdrukkelijk bedoeld om hun veertigste huwelijksjubileum te vieren met de reis waar Loretta altijd van had gedroomd. In de loop der jaren was er voor dat bijzondere doel een aanzienlijk bedrag opgebouwd.

Drie maanden later gebruikte Loretta het geld van de aparte spaarrekening om naar Venetië in Italië te reizen. Terwijl ze door de plaatselijke cafés dwaalde en de schilderachtige kanalen van de stad verkende, droeg ze een afgedrukte foto van Henry in haar handtas. Op die manier bezocht ze de plekken die hij zo zorgvuldig in het reisplan had opgenomen, alsof hij haar op die bijzondere reis toch nog een beetje vergezelde.