Het geld dat bedoeld was voor de aankoop van een auto, werd gebruikt om de medische kosten van Daniels neuscorrectie te betalen. Na de ingreep stonden er allerlei spullen klaar voor zijn herstel, waaronder voorgeschreven medicijnen, verkoelende gelpacks en een verstelbare fauteuil. Drie weken later pakte Daniel uit het onderste vak van een houten boekenkast verschillende gebonden fotoalbums. Daarin zaten afgedrukte kleurenfoto’s van universitaire diploma-uitreikingen, vakanties en Adam, de overleden broer van zijn vrouw.
Eén afgedrukte foto van een diploma-uitreiking werd uit het doorzichtige plastic hoesje in het album gehaald en in een bovenste lade van de slaapkamerkast gelegd. Op de achterkant van de foto stond een handgeschreven tekst in blauwe inkt. Daarnaast opende Daniel op zijn smartphone een reeks digitale tekstberichten tussen Adam en een magazijnmedewerker genaamd Marcus, die elf jaar eerder waren uitgewisseld. Ook lag er een opgevouwen papieren kaart met een handgeschreven boodschap.
Het digitale berichtenoverzicht bevatte elektronische berichten over werkgerelateerde zaken die elf jaar eerder waren verstuurd. Op de fysieke kaart, die bij vier afzonderlijke verhuizingen van het gezin was meegenomen, stond in blauwe inkt: „Laat idioten niet bepalen hoeveel je waard bent.” De papieren voorwerpen en het scherm van de smartphone werden samen bekeken tijdens het fysieke onderzoek van de documenten.
Na het bekijken van deze voorwerpen werd de afzonderlijke foto van de diploma-uitreiking teruggestoken in het doorzichtige plastic hoesje in het gebonden fotoalbum. Vervolgens werd het album teruggezet in het onderste vak van de houten kast, waar het naast gebonden trouwalbums en mappen met papieren documenten lag.
In de weken die volgden, bleef het fotoalbum op dezelfde plek onder in de houten kast liggen. Het gebonden album bevatte nog steeds de foto van de diploma-uitreiking, de trouwfoto’s en de papieren notities in doorzichtige beschermhoesjes, naast de aangrenzende mappen met historische documenten.
