
In de daaropvolgende maanden onderging Meryl chemotherapie. Tijdens deze zware periode kreeg ze steun van haar kinderen en van Wade, een goede vriend van Randall die hem al jarenlang kende. Nadat haar behandelingen waren afgerond, bevestigden medische scans dat er geen tekenen van actieve ziekte meer aanwezig waren. Kort nadat ze dit goede nieuws had ontvangen, stond Wade voor de deur van Meryls huis met een versleten kartonnen schoenendoos. Randall had hem gevraagd deze pas te overhandigen nadat Meryl haar volledige medische behandeling had afgerond.
In de schoenendoos lagen een opgevouwen, handgeschreven brief van Randall, financiële documenten, bankafschriften van een niet eerder bekendgemaakt rekeningnummer en een huurcontract voor een appartement dat zeven maanden vóór Meryls kankerdiagnose was opgesteld. In zijn brief legde Randall uit dat hij al bijna twee jaar van plan was geweest om een einde aan hun huwelijk te maken. Toen Meryl de diagnose kanker kreeg, had hij die als directe aanleiding gebruikt om het huis te verlaten, omdat hij bang was om de scheiding rechtstreeks met haar te bespreken.

Meryl overhandigde de nieuw ontdekte bankafschriften aan haar echtscheidingsadvocate Patricia. Dit leidde tot een herziening van de financiële scheidingsovereenkomst, zodat ook het verzwegen vermogen en de inkomsten uit advieswerk werden meegenomen. Later spraken Meryl, Claire en Michael met Randall af in het huis van Claire. Daar bespraken ze de inhoud van de brief en probeerden ze duidelijkheid te krijgen over de financiële informatie die hij had achtergehouden.
Een maand nadat de juridische afspraken waren aangepast, reisde Meryl alleen naar de kust. Ze verbleef in een gehuurd huisje vlak bij het water, waar ze vijf dagen lang langs de kustlijn wandelde en regelmatig telefonisch contact hield met haar dochter.