Toen de man later wakker werd om naar het toilet in het vliegtuig te gaan, vielen de felgekleurde teennagels en glinsterende ringen de andere passagiers meteen op. De hele cabine barstte in lachen uit. Woedend confronteerde hij Rebecca en probeerde hij haastig de plastic ringen van zijn tenen te trekken. Daarna droop hij diep beschaamd af naar zijn stoel, waar hij de rest van de vlucht bleef zitten.
De volgende ochtend verscheen Rebecca in een donkerblauw broekpak op het hoofdkantoor van haar bedrijf om haar nieuwe functie als regionaal directeur te aanvaarden. Vlak voor de grote vergaderzaal hoorde ze toevallig hoe precies dezelfde man uit het vliegtuig, een medewerker genaamd Bradley, tegenover zijn collega’s opschepte over het incident aan boord. Tegelijkertijd pochte hij over zijn aanstaande promotie.
Rebecca liep de vergaderzaal binnen, stelde zich aan het voltallige team voor als de nieuwe regionale directeur en verwees, in het bijzijn van alle aanwezigen, naar haar eerdere ontmoeting met Bradley tijdens de vlucht.
Na afloop van de vergadering bood Bradley haar met gebogen hoofd zijn excuses aan. Rebecca maakte hem duidelijk dat toekomstige promotiebeslissingen uitsluitend zouden worden genomen op basis van professionele prestaties en gepast gedrag op de werkvloer.
