De volgende ochtend vroeg ging Laura naar Franks huis en confronteerde ze haar zoon. Ze trof Nathan aan in de oude werkjas van zijn overleden vader, bedekt met zaagsel. Nathan bekende dat hij en Cole hun weekenden hadden doorgebracht met het helpen van zijn opa bij het leegruimen van diens huis, voordat hij naar een kleinere woning zou verhuizen. Verborgen in Franks werkplaats stond een onafgemaakte houten schommelstoel, een project waaraan Michael vóór Nathans geboorte was begonnen. Omdat hij de nalatenschap van zijn vader wilde bewaren voordat zijn opa het huis verkocht, had Nathan in het geheim elk weekend samen met Cole en Frank aan het restaureren van de stoel gewerkt. Hij was bang dat zijn moeder hem dit zou verbieden, omdat ze er zo moeilijk over kon praten wanneer het over Michael ging.
De ontdekking leidde aanvankelijk tot een heftige confrontatie. Laura verweet Frank dat hij had meegewerkt aan een leugen die al twee maanden duurde. Nathan kreeg eveneens de schuld, omdat hij Cole bij het bedrog had betrokken. Laura trok tijdelijk zijn toestemming om bij vrienden te overnachten in, totdat het vertrouwen tussen hen was hersteld. Maar toen ze in de werkplaats stond en met haar hand over het gladgeschuurde hout van de schommelstoel streek, werd ze gedwongen een pijnlijke waarheid onder ogen te zien. Ze besefte dat ze, in haar poging haar eigen verdriet te verwerken door elke verwijzing naar haar overleden man te vermijden, Nathan onbedoeld had buitengesloten. Daardoor verlangde hij steeds sterker naar verhalen en herinneringen aan zijn vader, die hij langzaam begon te vergeten.
Vastbesloten om de kloof tussen hen te dichten, haalde Laura thuis een doos tevoorschijn die ze lange tijd verzegeld had gehouden en waarin Michaels persoonlijke bezittingen lagen. Voor het eerst in jaren deelde ze oude foto’s en grappige herinneringen met Nathan. Het daaropvolgende weekend vergezelde ze hem naar Franks huis om te helpen vastleggen en bewaren wat ze konden voordat de verhuizing plaatsvond. Samen fotografeerden ze de grote onderdelen van de werkbank, bewaarden ze kleine herinneringen, zoals een lade waarin Michaels initialen waren uitgesneden, en brachten ze de laatste beschermende laklaag aan op de handgemaakte schommelstoel. Door samen aan dit project te werken, slaagde het gezin erin de beschadigde relaties te herstellen en een gezondere, eerlijkere manier van communiceren op te bouwen.
Drie weken later had de voltooide schommelstoel een ereplaats gekregen in de woonkamer van Laura en Nathan. Frank was inmiddels succesvol naar zijn nieuwe woning verhuisd, terwijl Nathan en Cole hun best deden om het volledige vertrouwen van hun ouders terug te winnen door eerlijk te zijn en altijd hun telefoon op te nemen. Terwijl Laura en Nathan samen in de woonkamer zaten, haalden ze herinneringen op aan Michaels mislukte doe-het-zelfprojecten. Ze lachten en huilden samen, zonder angst of aarzeling. De herinnering aan Michael levend houden was niet langer een geheim project dat in een schuur verborgen lag, maar een gezamenlijke reis die moeder en zoon eindelijk weer dichter bij elkaar had gebracht.
