Na een medisch noodgeval waardoor zijn vrouw Emma in coma raakte, bracht Jeremys zevenjarige zoon Noah gedurende twee maanden elke dag na schooltijd door in haar ziekenhuiskamer. Hij legde zijn schoolspullen en lunchbox steevast op de nachtkastjes en bleef tot laat in de avond bij haar. Op een zaterdagavond vroeg Jeremy hem zijn spullen in te pakken zodat ze naar huis konden gaan, maar Noah weigerde. Hij legde uit dat hij elke zaterdag een vaste manier had om met Emma te communiceren. Vervolgens liet Noah zien hoe het werkte: hij hield haar hand vast en stelde vragen. Eén beweging met haar wijsvinger betekende ‘ja’, terwijl twee bewegingen ‘nee’ betekenden.
Jeremy besloot de methode zelf te testen. Zonder dat Noah haar hand vasthield, legde hij zijn eigen hand over Emma’s rechterhand en stelde hij gerichte vragen over Noahs leeftijd en naam. Als antwoord voelde hij bij elke vraag duidelijke tikjes met haar wijsvinger: soms één, soms twee. Noah vertelde dat andere volwassen bezoekers de bewegingen eerder hadden afgedaan als onwillekeurige spiertrekkingen. Daarom had hij niemand over hun vaste routine verteld. Ook legde Noah uit waarom hij zo lang in de ziekenhuiskamer bleef: Jeremy verliet de kamer vaak om telefoontjes te beantwoorden, koffie te halen of op de gang met het medische personeel te praten.
Jeremy meldde de waargenomen lichamelijke reacties onmiddellijk aan de verantwoordelijke verpleegkundigen. Daarop besloot het medische team de neurologische bewaking aan het bed uit te breiden. Die nacht pakte Jeremy Noahs schoolrugzak in, vertrouwde hem toe aan zijn grootmoeder voor de terugreis naar huis en bleef zelf in de ziekenhuiskamer overnachten, met zijn mobiele telefoon uitgeschakeld.
In de daaropvolgende weken registreerden de medische bewakingsapparaten meer lichamelijke activiteit bij Emma, waaronder duidelijkere vingerbewegingen en het kort openen van haar oogleden. Noah paste zijn weekschema aan, zodat hij doordeweeks thuis kon zijn voor het avondeten. Op zaterdag bleef hij echter samen met Jeremy de ziekenhuiskamer bezoeken.
Tijdens een van de daaropvolgende zaterdagbezoeken deed Noah een stap achteruit, weg van het nachtkastje, zodat Jeremy Emma’s hand kon vasthouden en haar rechtstreeks vragen kon stellen. Jeremy vroeg haar iets over Noahs resultaten bij een spellingstoets. Daarop bewoog Emma’s vinger één keer. Jeremy en Noah bleven vervolgens de rest van het bezoek samen aan haar bed zitten.
