Harold keerde na vijfenvijftig jaar terug naar het bankje bij het meer uit zijn jeugd, waar hij drie mysterieuze dozen aantrof die waren achtergelaten door zijn vervreemde middelbareschoolvrienden Tommy, Ray en Nick. In het verweerde hout waren hun oude initialen gekerfd — H.T.R.N. — een herinnering aan de beloftes die ze elkaar hadden gedaan toen ze in 1970 afstudeerden, voordat het leven hen over de hele wereld verspreidde. In de dozen vond Harold persoonlijke bezittingen, zoals een oude kunstaas en een kompas, samen met hartverscheurende brieven waaruit bleek dat zijn vrienden dachten dat Harold hen in de steek had gelaten door tientallen jaren van correspondentie te negeren.
Tot zijn grote verdriet ontdekte Harold dat Tommy en Ray inmiddels waren overleden. Hun kinderen hadden hun laatste wensen uitgevoerd en de dozen bij hem afgeleverd. Maar toen Harold in de kelder van het huis van zijn overleden vader een afgesloten lade ontdekte, vol met tientallen jaren oude, verborgen en ongeopende post — waaronder zijn eigen brieven — kwam eindelijk de tragische waarheid achter hun vijfenvijftig jaar durende verwijdering aan het licht. Zijn controlerende vader had de brieven opzettelijk onderschept om Harold dicht bij zich te houden.
Vastbesloten om de weinige tijd die hem nog restte niet verloren te laten gaan, reisde Harold naar Portugal om zich te herenigen met Nick, die inmiddels oud en kwetsbaar was. Hun emotionele ontmoeting overbrugde een halve eeuw van verdriet terwijl ze de waarheid over de onderschepte brieven deelden en rouwden om de vrienden die ze waren kwijtgeraakt. Het bewees dat hun vriendschap ondanks alle leugens en het verstrijken van de tijd nooit werkelijk was verdwenen.
Een maand later kwamen de kinderen van Tommy en Ray samen met Harold en Nick om een stukje van hun gedeelde geschiedenis opnieuw bij elkaar te brengen. Rond het bed van Nick legden ze het rode kunstaas, het kompas, de uitgesneden vis en het oorspronkelijke zakmes neer. Uiteindelijk bracht Harold het zakmes terug naar het meer. Hij streek met zijn vingers over de vervaagde initialen in het bankje en vond eindelijk rust in de wetenschap dat zijn vrienden hem nooit waren vergeten.
