Toen Theo naar de microfoon liep, vertelde hij dat Jack hem zes maanden eerder had gevraagd om de grafrede te houden. Dat gebeurde in Jacks slaapkamer, terwijl ze samen de resultaten van zijn scans bespraken. Theo vertelde over een afspraak die ze ooit hadden gemaakt: hij zou alleen een jurk dragen als Jack dat zelf ook eerst zou doen. Jack had vervolgens uitdrukkelijk om een rode jurk gevraagd, zodat hij de gebruikelijke zwarte rouwkleding kon vermijden. Daarna haalde Theo een opgevouwen vel papier uit de zak van de jurk. Het bevatte schriftelijke instructies die Jack zelf had opgesteld en waarin hun afspraak werd bevestigd.
Theo las rechtstreeks van het papier voor en deelde Jacks handgeschreven aantekeningen, waaronder de instructies over de rode jurk en het verzoek om de aanwezigen niet voor te liegen. Mevrouw Harris liep naar het spreekgestoelte en sloeg haar armen om Theo heen. Vervolgens vertelde hij herinneringen uit hun gezamenlijke jeugd, waaronder het moment waarop ze met een ijshockeypuck een garageruit hadden ingeslagen en de vele potjes Monopoly die ze samen hadden gespeeld. Theo eindigde zijn toespraak met de woorden dat Jack zich bewust was geweest van zijn diagnose, waarna hij de microfoon verliet.
Na de dienst kwamen de rouwgasten Theo begroeten in de buurt van de ontvangstruimte. Daniels broer bood zijn excuses aan voor zijn eerste reactie. Mevrouw Harris en Theo praatten naast een tentoonstellingstafel met ingelijste foto’s. Op een van de foto’s stonden de twee jongens afgebeeld toen ze acht jaar oud waren, allebei onder de modder. Tijdens hun gesprek bevestigde Theo dat Jack al maanden eerder had vermoed hoe zijn vooruitzichten eruitzagen, maar zijn zorgen voor zichzelf had gehouden om zijn ouders onnodig verdriet te besparen.
Jaren later studeerde Theo op drieëntwintigjarige leeftijd af. Daniel en mevrouw Harris waren samen met Theo’s moeder aanwezig bij de academische plechtigheid. Na afloop gaf mevrouw Harris hem Jacks zwarte horloge voor dagelijks gebruik, dat Theo dankbaar aannam. De rode jurk en het oorspronkelijke handgeschreven briefje bewaarde Theo als dierbare persoonlijke bezittingen.
