We waren vijf jaar getrouwd. Ik wist dat de eerste vrouw van mijn man kort vóór wij elkaar leerden kennen was overleden. Omdat ik dacht dat zijn verdriet nog vers was, heb ik nooit naar details gevraagd. Toch knaagde er altijd een vreemd gevoel aan mij — alsof ik haar plaats had ingenomen en daar stilzwijgend mijn excuses voor verschuldigd was. Daarom wilde ik haar graf bezoeken, een boeket bloemen neerleggen en in stilte afscheid nemen, misschien zelfs innerlijk om vergeving vragen.
Mijn man verzette zich fel tegen dat idee. Elke keer als ik het onderwerp aansneed, werd hij boos of veranderde hij abrupt van gesprek. Nog vreemder was dat hij zelf ook nooit naar het kerkhof ging. Wanneer ik vroeg: “Mis je haar niet?” of “Zullen we samen gaan?”, kreeg ik ontwijkende antwoorden. Dat mysterie groeide langzaam uit tot een verstikkend vermoeden. Op een dag besloot ik, zonder hem iets te vertellen, na mijn werk een boeket te kopen en naar het familiegraf te gaan.
In de stille rust van de begraafplaats liep ik langs grafstenen met zijn achternaam, één voor één. Toen ik eindelijk het betreffende gedeelte bereikte, verstijfde ik. De bloemen gleden uit mijn handen en vielen op de grond. Er was geen enkel spoor van het verdrietige verhaal dat mijn man mij had verteld. Geen grafsteen. Geen naam. Geen enkel teken. Alleen een leeg stuk aarde.
Ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. Mijn hart bonsde in mijn borst toen ik naar huis terugkeerde en in het geheim documenten begon te doorzoeken. Daar ontdekte ik de angstaanjagende waarheid: zijn eerste vrouw was helemaal niet gestorven. Jarenlang had mijn man in twee verschillende steden geleefd, met twee verschillende gezinnen. Hij had mij wijsgemaakt dat zij dood was, zodat ik zijn verleden niet zou bevragen. De andere vrouw wist niet eens dat ik bestond. Hij hield ons beiden gevangen in een perfect geweven web van leugens.
Die avond kwam hij thuis met die vertrouwde, valse glimlach en probeerde hij me te omhelzen. Maar ik was niet langer de naïeve vrouw van voorheen. Wat ik op het kerkhof had achtergelaten, was niet alleen een boeket bloemen — ik had er mijn huwelijk, mijn vertrouwen en onze zorgvuldig opgebouwde illusie begraven. Ik pakte mijn tas en liep zonder één woord te zeggen de deur uit. Wat ik achterliet was geen graf, maar vijf jaar van mijn leven, gebouwd op een gigantische leugen.
