Na een gruwelijk ongeluk balanceerden we met onze auto op de rand van een afgrond, slechts gesteund door één enkele boom. In de verbogen metalen wrakstuk probeerden we te ademen, doordrenkt met benzine en pijn, toen we het gegil van onze dochter Laura van boven hoorden. Ik stond op het punt haar toe te roepen in de veronderstelling dat ze ons kwam helpen, toen mijn man Michael mijn hand klemde. Met een angstaanjagende blik fluisterde hij: “Maak geen geluid, doe alsof je dood bent. Dit deed zij.”
De tranen in mijn ogen droogden niet, terwijl de hartverscheurende kreten van Laura plotseling stopten. Haar wanhopige stem was vervangen door een ijzige kalmte. Ze sprak in de telefoon: “Alles is voorbij. Ik heb de remmen gefikst; niemand kan dit overleven. De politie zal het als een ongeluk zien.” Het besef dat onze eigen dochter dit niet alleen observeerde, maar deze gruwel zelf had gepland, sneed dieper dan enig ongeluk ooit kon.
Michael bekende in pijn het harde waar: die ochtend had hij haar een ultimatum gegeven. Als ze niet van haar gokverslaafde echtgenoot zou scheiden, zou al zijn erfenis naar het goede doel gaan. Laura reageerde zonder hem kans te geven zijn testament te veranderen. Binnen enkele uren verwachtte ze de enige erfgenaam te zijn. Terwijl mijn tranen stilletjes vielen, beseften we dat het kind dat rouwde eigenlijk onze beul was.
Toen de reddingsdiensten arriveerden, fluisterden we hen alleen het ware verhaal. De brandweerman begreep onmiddellijk de ernst; terwijl ze ons uit de auto haalden, bedekten ze onze gezichten met dekens alsof ze lichamen droegen. Boven, knielend, speelde Laura de rol van een treurende dochter, tranen vloeiend voor ouders die ze dacht te hebben vermoord. Haar perfecte acteren was slechts bewijs dat ze haar eigen einde plande.
In het ziekenhuis, door onderzoeken en teruggevonden telefoonrecords, werd Laura gearresteerd. In de rechtszaal, toen ze ons levend tegenover zich zag, brak haar ijskoude moordenaarsmasker volledig. Michael schonk zijn erfenis precies zoals gepland aan het goede doel; onze dochter verloor niet alleen het vermogen, maar ook haar vrijheid. Die dag overleefden we niet door toeval, maar door op het juiste moment een doodsspel te spelen.
