In het crematorium heerste een doodse stilte. De jonge man stond bij de kist, volledig verstijfd, nauwelijks in staat zich te bewegen. Binnenin lag zijn zeven maanden zwangere vrouw; dat tragische ongeluk op een regenachtige weg had hun dromen in een oogwenk tot as verbrand. De dokters hadden gezegd dat zowel moeder als kind waren overleden, hun hartslag gestopt. Wat overbleef, was slechts het afscheid nemen van de twee geliefden tegelijk.
Net voordat de verbranding zou beginnen, voelde de man een ondraaglijke pijn in zijn borst; alsof iets niet wilde dat ze gingen. Met een schorre stem vroeg hij om de kist nog één keer te openen. Toen het deksel openging, zag hij het bleek gezicht van zijn vrouw. Zijn ogen vielen toen op haar buik. Daar was een zwakke maar duidelijke beweging. De omstanders zeiden dat het een hallucinatie moest zijn, maar hij schreeuwde: “Stop alles!” en bracht de wereld op zijn kop.
De experts die ter plaatse kwamen, beweerden in eerste instantie dat het een lichamelijke reflex was, maar de waarheid kwam snel aan het licht. Bij nader onderzoek bleek dat de vrouw werkelijk overleden was, maar dat het kind op wonderbaarlijke wijze in leven bleef. Met een hartslag zo langzaam dat apparaten het niet konden detecteren, was de baby als het ware in een beschermingsmodus gegaan. Die laatste wanhopige schop terwijl zijn vader naar de kist keek, was de allereerste overwinning van het kleine leven.
Naarmate het onderzoek vorderde, werd ook het duistere complot achter deze tragedie onthuld. Het ongeluk bleek een aanslag te zijn geweest; de zus van de man had dit gruwelijke plan beraamd om te voorkomen dat de erfenis naar de baby zou gaan en had de dokters omgekocht om een doodsrapport voor het kind op te stellen. Alles leek voorbij, maar het leven had één detail dat niemand had meegerekend: de wil van de baby om te overleven.
Uiteindelijk werd gerechtigheid gebracht en de schuldigen achter tralies geplaatst. De baby verliet het ziekenhuis gezond in de armen van zijn vader na een intensieve zorgperiode. Jaren later zou een dokter, herinnerend aan deze gebeurtenis, zeggen dat het medisch onmogelijk was. De vader glimlachte alleen en zei: “Hij wilde gewoon leven, en hij wist dat ik daar was.”
