Als je in de late jaren negentig of vroege jaren tweeduizend ook maar in de buurt van een televisie bent opgegroeid, dan heeft Julian McMahon waarschijnlijk een permanent, licht gevaarlijk plekje in je geheugen ingenomen. Of hij nu een letterlijke demon speelde in Charmed of een moreel failliete plastisch chirurg in Nip/Tuck, deze man wist altijd precies hoe hij pure, onversneden hartenbrekersenergie moest leveren. Fast forward naar vandaag: terwijl de rest van ons ouder wordt alsof we in een hete auto vergeten melk zijn, peddelt Julian rustig op de golven van de Australische Gold Coast en bewijst hij dat sommige mensen simpelweg in een compleet ander genetisch universum opereren.
Maar het was niet alleen zijn nonchalante surfstijl die toeschouwers aan de kust twee keer deed kijken. Nee, de echte blikvanger zat net boven zijn bovenlip. McMahon heeft namelijk officieel een dikke, glorieuze en opvallend retro snor geïntroduceerd die je alleen kunt omschrijven als een bewuste levenskeuze. Het is een klein kunstwerk van gezichtsarchitectuur—half vintage rockster, half detective uit de jaren zeventig, en volledig indrukwekkend. Hij kanaliseert duidelijk zijn innerlijke Freddie Mercury, zo sterk zelfs dat je bijna de baslijn van “Another One Bites the Dust” over de Stille Oceaan kunt horen echoën. Het is een gewaagde stijlkeuze, maar met zo’n kaaklijn heb je blijkbaar het recht om te experimenteren met historische bovenlip-esthetiek.
Deze plotselinge toewijding aan de kunst van gezichtsbeharing is trouwens geen willekeurige midlife-inspiratie, maar puur voor een rol. Julian liet de snor groeien voor de aankomende coming-of-age film Flammable Children. Het project speelt zich af in de gestileerde, zonovergoten jaren zeventig en wordt momenteel in de regio opgenomen. Als dit al het niveau van toewijding is dat we zien in kostuum en uiterlijk nog vóór de film uitkomt, dan staat ons duidelijk iets bijzonders te wachten. Er is iets bevredigends aan een acteur die niet alleen een periodecorrecte pruik draagt, maar de tijdsgeest echt lijkt te belichamen.
Natuurlijk vraagt zo’n krachtige look om een even iconische partner, en dat brengt ons bij zijn vrouw, model Kelly Paniagua. Samen veranderden ze wat een standaard paparazzimoment had kunnen zijn in een oprecht romantische strandscène. En hier komt het verfrissende deel: ze zijn al sinds 2014 getrouwd, maar gedroegen zich daar in de warme oceaan als twee verliefde tieners die elkaar net op zomerkamp hebben ontmoet. Ze hingen dicht tegen elkaar aan, deelden ongeposeerde kussen en straalden een soort vanzelfsprekende verliefdheid uit. In een industrie waar celebrityhuwelijken vaak korter duren dan een open avocado, is het zien van een stel dat na bijna een decennium nog steeds zo oprecht verbonden is, bijna het ultieme relatiedoel.
Uiteindelijk was dit ontspannen strandmoment een soort masterclass in hoe je een druk werkschema combineert met een beetje spel en ademruimte. Even ontsnappen aan een intensieve draaidag om te surfen met een ondersteunende partner is precies hoe creatieve batterijen worden opgeladen. Tussen het idyllische Australische decor, het jaloersmakende huwelijk en een filmproject vol retro-nostalgie lijkt Julian McMahon duidelijk op zijn best te leven. We moeten nog even wachten tot Flammable Children in de bioscoop verschijnt, maar tot die tijd kunnen we ons alvast vermaken met de toewijding aan het vak—en die inmiddels legendarische snor.
