De stilte van een massagetafel in 2012 had eigenlijk een moment van rust moeten zijn—een korte onderbreking in een leven vol constante, theatrale beweging. In plaats daarvan werd het de plek van een huiveringwekkende ironie. Terwijl Tim Curry daar lag en zich slechts “een beetje niet goed” voelde, kantelde zijn wereld langzaam in een angstaanjagende, stille noodsituatie. Het was zijn masseur—de onopvallende regisseur van een cruciale scène in zijn leven—die de klachten van de acteur negeerde en de hulpdiensten inschakelde. Die ingreep leidde tot een craniotomie en een nieuwe, ongewenste rol: een man die moet vechten om de instrumenten van zijn vak opnieuw te leren gebruiken.
Bijna een jaar lang speelde Curry zijn moeilijkste rol tot dan toe: die van een geest. Onder een alias opgenomen in het ziekenhuis om de nieuwsgierige blikken van de paparazzi uit Los Angeles te ontwijken, bracht hij zijn herstel door in een sluier van anonimiteit. Hij was een man gevangen in mentale mist, die opnieuw moest leren spreken en bewegen terwijl de wereld gewoon doorging, zich niet bewust van het intense lijden achter de schermen. Het werd een noodgedwongen voorstelling—een manier om het “Tim Curry”-imago te beschermen tot hij klaar was om opnieuw in het licht te verschijnen.
In zijn nieuwe memoir Vagabond is dat imago nog altijd even scherp en snedig als altijd. Nu 79 jaar oud en levend vanuit een rolstoel, blijft Curry opvallend nuchter en opgewekt. Zelfmedelijden staat niet in zijn woordenboek; hij staat erom bekend dat “klagen een verdomd vervelend iets is.” De flamboyante bravoure van de jaren ’70 is niet verdwenen, maar getransformeerd in een scherpe, rolstoelgebonden humor. Zijn linkerkant is verlamd en zijn kortetermijngeheugen laat hem soms in de steek, maar zijn geest blijft helder en onverzettelijk.
Zijn geest is zijn nieuwe podium geworden—een privétheater waarin zijn langetermijngeheugen hem laat reizen naar sets die zijn lichaam niet meer kan bereiken. Hij dwaalt door de herinneringen van Rocky Horror en de modderige velden van Spamalot, en vindt een vreemd soort heling in precies die nostalgie die hij ooit probeerde te vermijden.
Onlangs, tijdens een 50-jarig jubileumvertoning, bewees de opgetrokken wenkbrauw en de ondeugende glinstering in zijn ogen dat hoewel de “vagabond” de wereld niet meer kan rondreizen, de wereld hem nog altijd graag bezoekt. Tim Curry blijft de zonnige kant van het leven zien en benadert elke uitdaging met een lach die klinkt als een overwinning.
