Een jaar nadat ze haar moeder bij een tragisch auto-ongeluk had verloren, werd de vertelster volledig overvallen door het nieuws dat haar vader verloofd was met Lena, de tweelingzus van haar moeder. Tijdens een diner, dat angstaanjagend vertrouwd aanvoelde, merkte ze op dat Lena de schort van haar moeder droeg en zich met een routineuze gemak door het huis bewoog, precies zoals haar overleden moeder dat altijd had gedaan. Haar vader legde uit dat Lena tijdens zijn rouw een belangrijke steun was geweest en uiteindelijk bij hem was ingetrokken om voor de maaltijden en de was te zorgen. Toch maakte de snelheid van hun relatie en de berekende ‘gelijkheid’ in Lena’s gedrag de vertelster diep ongemakkelijk.
Haar bezorgdheid werd bevestigd tijdens een feest voor de bruiloft, toen haar grootmoeder haar apart nam en haar angst voelde. Ze trokken zich terug in het huis van de grootmoeder, waar oude fotoalbums en kinderdagboeken een verborgen verhaal van wrok en obsessie onthulden. Het werd duidelijk dat Lena haar hele leven in de schaduw van haar zus Adrienne had doorgebracht en een diepgewortelde jaloezie koesterde. De dagboeken toonden een verontrustend patroon: Lena had jarenlang de gewoonten en kledingstijl van haar zus geoefend, omdat ze vond dat Adrienne slechts een ‘plaatsvervanger’ was voor een leven dat Lena naar haar mening zelf verdiende.
Het meest belastende bewijs kwam uit recente digitale berichten, gevonden op de tablet van de grootmoeder. In een reeks koele, berekende berichten, gestuurd na het ongeluk, bekende Lena aan haar moeder dat ze Adrienne opzettelijk imiteerde om haar treurende zwager te manipuleren. Ze pochte over hoe hij reageerde wanneer ze taken exact zoals haar zus uitvoerde, en legde uit dat ze zich eindelijk voelde alsof ze thuishoorde in het leven dat ze al decennialang begeerde. Toen de vertelster besefte dat haar vader niet liefgehad, maar systematisch door een vervanging was misleid, haastte ze zich terug naar de trouwlocatie om de ceremonie te stoppen.
De vertelster arriveerde precies op het moment dat de huwelijksgeloften werden uitgewisseld en schreeuwde dat de ceremonie onderbroken moest worden. Voor de geschokte gasten hield ze het bewijs van Lena’s obsessie omhoog en onthulde dat het huwelijk een roofzuchtige daad van vervanging was, in plaats van een echte, uit troost geboren, band. Ze stelde Lena’s gedrag ter discussie en toonde aan dat haar ‘intuïtieve’ kennis van de behoeften van haar vader in werkelijkheid het resultaat was van jarenlang zorgvuldig observeren en imiteren. In de ruimte heerste een zware stilte toen de vader de vrouw in het witte kleed aankeek en voor het eerst het berekende plan achter haar rouw begreep.
De bruiloft werd afgelast toen de vader besefte dat hij te gebroken was om het verschil te zien tussen zijn overleden vrouw en haar roofzuchtige tweeling. Lena’s wanhopige smeekbeden – dat dit eigenlijk ‘haar kans’ moest zijn – bevestigden alleen maar haar egoïstische motieven. Hoewel het confronterend was, doorbrak het definitief de illusie van ‘gelijkheid’ die het gezin had achtervolgd. De vertelster verliet de plek met een kloppend hart, maar een gerust geweten, omdat ze eindelijk het geheugen van haar moeder had geëerd en haar vader had behoed voor een leven gebouwd op leugens.
