Toen ik het bericht van mijn dochter ontving — “Papa, alsjeblieft, help me” — twijfelde ik geen seconde en vertrok meteen. De diepe stilte die al anderhalf jaar tussen ons hing, was plotseling veranderd in een angstige schreeuw om hulp.
Toen ik aankwam bij het landhuis op de heuvel, verrieden de luide muziek en felle lichten een schijnvertoning van rijkdom. Om niet op te vallen, stapte ik ver van het huis uit de taxi en liep verder te voet. Met elke stap werd het onrustige gevoel in mijn borst zwaarder.
Via de achterdeur sloop ik naar binnen, en wat ik daar zag deed mijn bloed stollen. Mijn geliefde dochter Anna lag te slapen op een vieze dweil, gehuld in een gescheurde jas, als een dakloze. De gasten binnen behandelden haar alsof ze een voorwerp was; ze stapten zonder schaamte over haar heen.
Toen verscheen mijn schoonzoon met een glas in zijn hand. Zonder enige wroeging veegde hij zijn schoenen af aan de buik van mijn dochter en lachte luid terwijl hij tegen zijn gasten zei:
“Negeer haar maar, dat is onze gekke dienstmeid.”
Mijn woede bereikte het kookpunt. Ik stapte zwijgend het midden van de menigte in. Toen de muziek abrupt stopte, richtten alle ogen zich op mij. Ik greep mijn schoonzoon bij zijn kraag, liet zijn glas uit zijn hand vallen en smeet hem als een vuilniszak de deur uit.
Tot de verbijsterde gasten riep ik:
“Verdwijn hier onmiddellijk en vergeet niet wie de echte eigenaar van dit huis is!”
Binnen enkele minuten veranderde het zogenaamd luxueuze huis in een doodstille ruimte.
Ik belde oude vrienden van mij, politiechefs, en bracht hen op de hoogte. Het onderzoek toonde aan dat mijn schoonzoon niet alleen mijn dochter had mishandeld, maar ook onze bezittingen op illegale wijze had toegeëigend.
Toen hij die nacht in handboeien werd afgevoerd, kwamen zijn leugens en excuses te laat. Het recht had gezegevierd; alle vuiligheid die schuilging achter het masker van rijkdom kwam één voor één aan het licht.
Toen ik mijn dochter eindelijk in mijn armen sloot, hoorde ik haar voor het eerst in lange tijd huilen — niet van angst, maar van opluchting. We lieten dat huis achter ons en keerden terug naar waar ze thuishoorde: bij mij.
De grootste kracht van een vader is zijn kind beschermen. Die nacht had ik niet alleen mijn dochter gered, maar ook haar waardigheid. Ze was nu veilig, en niemand zou haar ooit nog pijn doen.
