Ruby, 31, verkeerde diep in rouw na haar vierde zwangerschapsverlies – een doodgeboorte in de 31e week – toen haar 21-jarige schoonzus Violet, zwanger, huilend en verlaten door de vader van het kind, voor haar deur stond. Ondanks haar eigen diepe verdriet namen Ruby en haar man Victor Violet onmiddellijk op, boden haar troost en het belofte dat ze niet alleen zou zijn. Voor een korte tijd geloofde Ruby dat het helpen van Violet misschien een weg naar haar eigen genezing kon zijn.
Ruby’s huis was echter haar zorgvuldig opgebouwde toevluchtsoord, een plek van orde en netheid die haar hielp haar verlies te verwerken. Violets aanwezigheid veranderde al snel in chaos: rommel, vuile afwas en vochtige handdoeken stapelden zich op en deden het huis aanvoelen als een “invasie”.
Violets chaos ging gepaard met veeleisende verwachtingen. Ze verwachtte dat Ruby haar was zou doen en specifieke maaltijden zou koken – zelfs “citroen-kip” voor de baby – terwijl Ruby fulltime werkte en herstellende was van het trauma van de doodgeboorte. Ruby slikte haar opkomende wrok in totdat haar, terwijl ze boven een aanrecht stond vol met Violets achtergelaten, vettige borden, duidelijk werd dat ze in haar eigen huis was gedegradeerd tot huishoudster. Toen ze Victor ermee confronteerde, wuifde hij haar pijn weg en stelde voor dat het richten van haar rouw op “alles” wat ze had, naar Violet en haar baby haar zou “helpen genezen”. Die opmerking verbrijzelde Ruby en liet zien dat Victor verwachtte dat ze haar eigen emotionele behoeften en ruimte opofferde voor het comfort van zijn zus.
Het definitieve breekpunt kwam door een klein, persoonlijk genot: een pak Mac and Cheese, het enige eten dat Ruby kon eten, dat Violet toch opat, ondanks Ruby’s directe en wanhopige verzoek om het met rust te laten. Toen Ruby haar erop aansprak, verdedigde Victor Violet en zei: “Het leven draait om offers. Kun je niet eens minder egoïstisch zijn?” De situatie escaleerde tijdens het kraamfeest dat Violet zonder overleg organiseerde. Victor leidde de gasten naar boven om de kinderkamer te laten zien – de kamer die Ruby zorgvuldig had voorbereid voor haar verloren baby en sinds de doodgeboorte had afgesloten. Toen Ruby zag dat haar toevluchtsoord volledig door Violet was overgenomen, stortte ze in. Violets wrede reactie – “Het is niet mijn schuld dat jij geen baby kon dragen, Ruby. En waarom zou de kamer verspild worden? Je bent zo egoïstisch” – was het ultieme verraad.
Ruby eiste dat Victor een keuze maakte tussen zijn zus en zijn vrouw, maar hij zweeg en koos door zijn passiviteit voor zijn zus. Ruby eiste daarop dat beiden haar huis zouden verlaten, omdat zij het had gekocht en betaald. De volgende ochtend keerde Victor terug en beweerde dat hij het huwelijk wilde redden, maar schoof onmiddellijk de schuld van hun problemen op Ruby en zei: “Misschien had mijn zus gelijk. Misschien was dit allemaal niet gebeurd als jij onze baby’s niet had verloren. Jij bent de egoïst, Ruby – dat ben je altijd geweest.” In een moment van rauwe woede sloeg Ruby hem in het gezicht, wat Victors eigen explosieve, gewelddadige woede losmaakte: hij vernielde hun bezittingen, rukte decoraties los en sloeg een gat in het stucwerk.
Toen Ruby Victors verborgen duisternis en de fysieke vernietiging van haar veilige haven zag, vond ze eindelijk de kracht om zichzelf te beschermen. Ze dwong hem het huis te verlaten en belde onmiddellijk haar moeder, die de schade fotografeerde en haar aanraadde de scheiding aan te vragen en Victor te dagvaarden voor emotionele en fysieke schade. Ruby besefte dat de druppel niet één enkel incident was, maar de cumulatieve impact van elke afwijzing, elke invasie en elk stilzwijgen dat haar had gedwongen te verdwijnen uit haar eigen huis. Door te kiezen het huwelijk te verlaten en haar huis te beschermen, koos Ruby uiteindelijk ervoor om niet te verdwijnen en concludeerde dat, hoewel rouw haar huwelijk had verwoest, ze nu haar eigen overleving definieerde.
