Nicole en haar zus Samira werden alleen opgevoed door hun moeder Martha, die twee banen had om hen uit de armoede te bevrijden. Nicole, de oudere en zich bewust van de vroege moeilijkheden, herinnerde zich dat Martha vaak maaltijden oversloeg om haar dochters te voeden. Deze ervaring wekte in Nicole een diep besef van opoffering. Samira daarentegen was te jong om de nood te herinneren en groeide zorgeloos en egoïstisch op, en vroeg zelfs na haar studie regelmatig geld van Martha.
Deze kloof werd cruciaal toen Martha Nicole belde met een tragische diagnose: een ernstig hartprobleem dat haar, zelfs met behandeling, nog maar een jaar te leven gaf, versneld door jarenlang stress en overwerk. Nicole beloofde onmiddellijk alle medische kosten te dekken, maar Martha vroeg haar om het nieuws voorlopig voor Samira geheim te houden, omdat ze wist dat haar zus alleen maar om geld zou vragen.
Een maand later kwam Samira, na een breuk met haar vriend, terug om Martha om geld te vragen en ontdekte de ziekte. Ze confronteerde Nicole meteen, niet met verdriet, maar met een verwijt: “Ik wil niet dat jij mama bezoekt.” Samira was ervan overtuigd dat Nicole alleen door het erfdeel gemotiveerd was, en beweerde dat zij bij Martha zou intrekken om de enige verzorger te zijn, en zei: “Ik laat je niet binnen.” Nicole herkende dit als een doorzichtige, egoïstische poging om het erfdeel veilig te stellen, maar Samira’s blokkade werkte effectief. Ze gebruikte voortdurende excuses om Nicole van bezoeken te weerhouden.
Uiteindelijk regelde Nicole, met hulp van Martha, een geheim bezoek, waarbij ze geschokt ontdekte dat Samira haar moeder ook had voorgelogen door te zeggen dat Nicole niet kwam omdat Martha “te veel werd”. Ondanks Samira’s aanwezigheid maakte Martha zich zorgen over haar financiën en onthulde dat Samira een groot deel van het geld had uitgegeven. Nicole ging onmiddellijk naar het ziekenhuis en regelde met Dr. Miller dat ze persoonlijk alle medische rekeningen zou betalen, waardoor Martha van financiële zorgen werd bevrijd. De hoge kosten schokten Nicole echter en deden haar afvragen waar, gezien Samira’s uitgaven, de rest van Martha’s spaargeld naartoe ging.
Toen Martha’s toestand verslechterde en ze in het ziekenhuis werd opgenomen, kon Nicole haar vrij bezoeken. Samira, die Nicole nu openlijk vijandig gezind was, versterkte haar aanwezigheid in het ziekenhuis om “mama’s aandacht te krijgen”. Op de gang bevestigde Samira Nicole’s vermoedens door te klagen over “andere uitgaven” en steun voor haar eigen levensonderhoud te eisen, wat Nicole resoluut weigerde, wetende dat Samira het geld voor zichzelf gebruikte.
Enkele dagen later overleed Martha. Nicole haastte zich naar het ziekenhuis, maar trof Samira en haar advocaat daar al aan. Samira overhandigde Nicole kil een testament waarin zij het gehele erfdeel opeiste, omdat zij “voor mama had gezorgd”. Verontwaardigd wendde Nicole zich van het conflict af en ging naar Dr. Miller, die zijn deelneming betuigde. Hij gaf Nicole toen een envelop in Martha’s handschrift met “Voor Mijn Ware Dochter” erop geschreven. Daarin vond Nicole een recent, geldig testament dat haar alles naliet, inclusief een aanzienlijk, onbekend bankrekening.
Bij het testament zat een klein briefje van Martha: “Ik heb je gezegd dat ik alles begrijp. Ik kan ware zorg herkennen en die van egoïstische motieven onderscheiden. Daarom laat ik je alles na, Nicole.” Martha was zich ondanks haar afnemende gezondheid volledig bewust van Samira’s egoïstische motieven en Nicole’s oprechte zorg. In haar laatste daad beschermde Martha Nicole en eerde haar zelfloze zorg door haar het gehele vermogen toe te vertrouwen. Nicole besloot het nalatenschap van haar moeder te eren door met dezelfde liefde, vriendelijkheid en kracht te leven, en vond troost in het besef dat haar moeder haar zelfs in de dood als haar “Ware Dochter” had erkend.
