Jarenlang dacht ik dat de verhalen over “vreselijke schoonmoeders” overdreven waren… totdat ik mijn verloofde’s moeder ontmoette. We waren beiden in de veertig; ik was eerder getrouwd geweest, hij nog nooit. Ondanks dat hij een vriendelijke en attente man was, had ik me altijd afgevraagd waarom al zijn eerdere relaties na slechts enkele maanden eindigden. Toen we onze trouwdatum bepaalden, besloot hij dat het tijd was dat ik zijn moeder ontmoette – en op die dag werd het mysterie van die korte relaties pijnlijk duidelijk.
Bij de voordeur werd ik al bestempeld als een “slang”, nog voordat mijn naam werd genoemd. Binnen richtte ze zich direct tot haar zoon: “Hebben wij elkaar niet genoeg? Waarom hebben we een derde persoon nodig?” Haar vijandigheid was duidelijk. Mijn eerdere huwelijk bleek de druppel die de emmer deed overlopen; ze begon zo hard te schreeuwen dat ik haar huis moest verlaten. Toen mijn verloofde zei dat hij ook zou vertrekken als ik dat deed, viel het eerste “doek”: ze deed alsof ze een hartaanval had en wilde dat er een ambulance werd gebeld.
Mijn verloofde had deze trucs al vaker gezien en bleef kalm. Toen hij naar de deur liep om te vertrekken, maakte mijn schoonmoeder een ongelooflijke beweging: ze gooide zich languit over de deurmat. Met haar armen en benen blokkeerde ze de deur volledig, huilend en stampend als een kind. Ik zag dat mijn verloofde even aarzelde, gevangen tussen medelijden en vrijheid. Als ik op dat moment niet had ingegrepen, zou deze emotionele terreur ons leven voor altijd hebben beheerst.
Ik stapte naar voren, keek haar in de ogen en sprak met een kalme maar ijskoude stem:
“Op dit moment maakt u uzelf belachelijk. Uw zoon is geen bezit, hij is een volwassen man. Als u dit toneelstuk niet beëindigt en opstaat, bel ik geen ambulance, maar psychiatrische hulp, want dit is geen normaal gedrag van een volwassen mens.”
Deze strenge woorden brachten haar even tot zwijgen. Daarna richtte ik me tot mijn verloofde en sprak mijn laatste woorden:
“Je blijft onder haar controle, of we bouwen ons eigen gezin. Ik zal dit leven niet als bijzaak doorbrengen.”
Er viel een diepe stilte in het huis. Mijn schoonmoeder huilde en riep over verraad, maar mijn verloofde bleef standvastig. Hij vertelde haar dat hij van haar hield, maar dat hij nu zijn eigen leven moest leiden. Hij stapte over haar arm heen en verliet het huis. Daar bleef ze achter, op de deurmat, ongelovig dat haar zoon voor het eerst echt was gegaan. Op die dag staken we niet alleen een drempel over, maar ook een hele levenslange gevangenschap.
