De negentienjarige Greer groeide op met het geloof in een eenvoudig, zij het pijnlijk verhaal: haar moeder Liz had haar en haar vader Miles op de dag van haar geboorte in het ziekenhuis in de steek gelaten. Bijna twee decennia lang fungeerde Miles als de ultieme alleenstaande ouder; hij leerde zichzelf via YouTube hoe hij haar haar moest vlechten, verdroeg eindeloze pannenkoekenavonden en bood onverwoestbare emotionele steun bij elke paniekaanval en schooloptreden. Hij stelde het ontbreken van Greers moeder voor als haar eigen verlies, waardoor Greer kon opgroeien in een stabiele, liefdevolle omgeving, en uiteindelijk stopte met het vragen naar de “geest” die haar had verlaten.
Deze zorgvuldig geconstrueerde realiteit werd opgeschud toen Greer onverwacht een videogesprek kreeg vanuit een ziekenhuisbed. Liz, inmiddels ongeneeslijk ziek en grijs, nam contact op om een laatste gunst te vragen, wat leidde tot een gespannen hereniging waarbij zowel Greer als Miles aanwezig waren. Tijdens het bezoek werd de sfeer van beleefde smalltalk verbrijzeld toen Liz een lang bewaard geheim bekende: Miles was niet Greers biologische vader. De onthulling dat Greer het resultaat was van een affaire deed haar wankelen en dwong haar te beseffen dat de man die haar had opgevoed, geen enkele genetische band met haar had.
De waarheid achter Miles’ beslissing was nog dieper dan het geheim zelf. Hij legde uit dat hij, ondanks de pijn over de affaire, op het moment dat hij Greer in het ziekenhuis in zijn armen hield, had besloten haar vader te zijn, door de geboorteakte te ondertekenen en zich te verbinden haar als zijn eigen kind op te voeden. Hij gaf toe de waarheid te hebben verborgen uit angst dat Greer zou stoppen met hem als haar “echte” papa te zien, en onthulde dat hij de biologische vader – een man die werd geteisterd door chaos en instabiliteit – actief uit Greers leven had gehouden om haar te beschermen tegen diens disfunctioneren.
Liz’ laatste wens was een verzoek aan Greer om de waarheid de band met Miles niet te laten vernietigen en niet op zoek te gaan naar haar biologische vader, die ze beschreef als een man die zijn leven nooit onder controle had. Greer, die opmerkelijke volwassenheid toonde, verwerkte de deceptie met een mengeling van woede en dankbaarheid. Ze beloofde haar biologische roots voorlopig niet verder na te jagen en hield zich het recht voor om deze beslissing in de toekomst naar eigen inzicht te herzien. Ze maakte Miles duidelijk dat ze door de leugens gekwetst was, maar dat ze diep dankbaar was dat hij gebleven was om het anker in haar leven te zijn.
Twee dagen na de ontmoeting stierf Liz, en Greer nam als stille waarnemer deel aan de begrafenis van een leven dat ze nooit echt gedeeld had. Toen Miles haar tijdens de terugreis aanbood de naam van haar biologische vader te vertellen, weigerde Greer; ze koos er in plaats daarvan voor zich te concentreren op de man die haar een jeugd had gegeven, in plaats van op een vreemde die enkel het DNA had geleverd. Ze besefte dat familie niet wordt gedefinieerd door bloed, maar door degene die naast haar stond tijdens koortsige nachten en slechte grappen, wat bewees dat Miles haar ware vader was en altijd zou blijven.
