Het grootste deel van zijn leven had Jimmy de vilten, antracietkleurige wollen mantel van zijn moeder als een bron van diepe schaamte beschouwd. Voor een veertienjarige jongen die erbij wilde horen, waren de dunne ellebogen en de slecht passende knopen symbolen van een armoede waaraan hij wanhopig wilde ontsnappen. Zelfs als succesvolle architect kon Jimmy niet begrijpen waarom zijn moeder zich hardnekkig weigerde om de “lap” te vervangen door de dure kasjmieren trenchcoat die hij haar had gekocht. Pas na haar onverwachte overlijden op zestigjarige leeftijd werd de ware betekenis van het kledingstuk onthuld. Terwijl hij de mantel wilde weggooien, merkte Jimmy dat hij ongewoon zwaar was. Dit leidde tot de ontdekking van dertig zorgvuldig genummerde brieven, verstopt in geheime zakken in de voering.
De brieven vertelden het verhaal van Jimmy’s vader Robin, de grote liefde van zijn moeder, die vierendertig jaar eerder was verdwenen. Jimmy kwam te weten dat Robin op de dag dat hij voor een baan naar het buitenland vertrok, letterlijk zijn mantel van zijn eigen rug aan zijn moeder had gegeven om haar warm te houden, met de belofte terug te keren. Kort na zijn vertrek ontdekte ze dat ze zwanger was van Jimmy. Jarenlang leefde ze met het pijnlijke geloof dat Robin haar had verlaten, en toch droeg ze elke winter de mantel als een unieke, tastbare verbinding met de man van wie ze nog steeds hield. Ze begon het ritueel om hem elk jaar een brief te schrijven – waarin ze Jimmy’s mijlpalen deelde, van zijn eerste stapjes tot zijn afstuderen – en stopte deze in de mantel, alsof het een brievenbus naar het hiernamaals was.
Het verhaal nam een tragische wending in de tiende brief, waarin zijn moeder onthulde dat ze een oude overlijdensadvertentie had gevonden: Robin had haar niet verlaten; hij was al zes maanden na zijn vertrek overleden bij een arbeidsongeval. Hij had nooit verzonnen dat hij een zoon had, en hij had zijn belofte om terug te keren nooit gebroken. Het besef dat zijn moeder tientallen jaren had gerouwd om een man die haar nooit vrijwillig had verlaten, veranderde Jimmy’s woede in diep respect. De mantel was geen symbool van gebrek meer, maar een relikwie van onverbrekelijke trouw. De laatste brief bevatte het verzoek van zijn moeder om Robins overlevende zus Jane te vinden en haar te laten zien dat Robin’s nalatenschap voortleeft door een zoon “die dingen bouwt die blijven bestaan.”
Jimmy zocht zijn tante Jane op, maar het eerste contact was koud en sceptisch. Decennia van rouw hadden Jane voorzichtig gemaakt, en aanvankelijk beschouwde ze Jimmy als een opportunist. Maar Jimmy’s vasthoudendheid – hij stond in ijzige sneeuw op haar veranda, gehuld in precies die mantel die zijn vader ooit had gedragen – brak uiteindelijk haar verzet. Het keerpunt kwam toen Jane een onhandige, met de hand genaaide reparatie aan de kraagnaad herkende, die Robin zelf had aangebracht in de zomer voordat hij vertrok. Dit kleine, onvolmaakte detail diende als het ultieme identiteitsbewijs, dat geen foto of brief had kunnen leveren.
Het verhaal eindigt met Jimmy die eindelijk de “warmte” vindt die zijn moeder dertig jaar lang had gezocht. Door de mantel aan Jane’s kapstok te hangen, gaf hij het kledingstuk terug aan de familie waartoe het behoorde, en vond hij eindelijk vrede met de herinneringen die het droeg. Jimmy besefte dat zijn moeder de mantel niet uit noodzaak droeg, maar omdat het het laatste was dat haar werkelijk in Robin’s liefde wikkelde. Het vilten wol en de slecht passende knopen waren geen lompen om zich over te schamen; het waren het bewijs van een liefde die de dood overleefde – een brug tussen een vader die zijn zoon nooit kende en een zoon die uiteindelijk zijn vader vond.
