Na de geboorte van hun dochtertje Maisie belandde Jennie in een uitputtende, eindeloze cyclus van zorg voor een pasgeborene, terwijl haar echtgenoot Gerald steeds kouder en controlerender werd. Omdat hij vanuit huis werkte, ontwikkelde hij een groeiende ergernis over het gehuil van de baby en raakte hij geobsedeerd door het verlagen van de huishoudkosten. Hij negeerde Jennies fysieke en emotionele uitputting en behandelde haar eerder als een obstakel voor zijn productiviteit dan als een partner die herstellende was van een bevalling.
De situatie bereikte een dieptepunt toen Gerald begon Jennies douchetijd te timen en uiteindelijk een keukenwekker op de badkamerdeur plakte. Hij stelde een strikte limiet van vier minuten in en dreigde de hoofdkraan dicht te draaien als ze die tijd overschreed. Hij voerde die dreiging meerdere keren uit, waardoor Jennie haar haar met koud water uit een emmer moest uitspoelen, terwijl de baby huilde en hij haar ondertussen toesprak over “tijdmanagement”.
De wreedheid kwam aan het licht toen Geralds vader, Robert, zijn zoon betrapte terwijl hij het water afsloot. Geschokt door Geralds gebrek aan empathie greep Robert in en draaide de rollen volledig om. Hij maakte een minutieus schema voor alles wat Jennie deed en vertelde Gerald dat hij de komende zeven dagen voor honderd procent verantwoordelijk zou zijn voor de babyzorg en het huishouden.
Tijdens deze “trainingsweek” raakte Gerald al snel overbelast door slaapgebrek en voortdurende druk. Hij werd geconfronteerd met de realiteit van een huilende baby kalmeren en een huishouden alleen draaiende houden, en begon te begrijpen dat zijn eerdere verwachtingen onhaalbaar waren. Op de vierde nacht bood een vernederde Gerald zijn excuses aan aan zowel zijn dochter als zijn vrouw, en erkende hij eindelijk de onzichtbare last die Jennie al die tijd had gedragen.
Toen het bezoek van Robert ten einde kwam, was de tijdschakelaar verdwenen en was de machtsverhouding in huis verschoven. Gerald nam spontaan de nachtvoedingen over en zag het niet langer als verspilling van middelen wanneer Jennie in haar basisbehoeften voorzag. Jennie herwon uiteindelijk haar gevoel van menselijkheid door een lange, ononderbroken douche te nemen en besefte dat een gezonde relatie draait om samenwerking, niet om een stopwatch.
