Alles begon toen mijn man op een ongebruikelijk koele manier sprak over de gezondheid van zijn moeder. Mijn schoonmoeder had dringend een niertransplantatie nodig, en mijn man vroeg mij om dit offer voor hem te brengen. “Als je van me houdt, bewijs het dan,” zei hij, en veranderde de situatie in een soort loyaliteitstest. Ik geloofde dat het bij een familie om wederzijdse opoffering ging en hoopte dat deze operatie ons nog dichter bij elkaar zou brengen, dus stemde ik in.
Ik werd opgenomen in het ziekenhuis en onderging een zware operatie. Toen ik wakker werd, voelde ik die scherpe pijn overal, maar innerlijk was ik rustig; ik had iets groots gedaan voor de man van wie ik hield. Dagenlang wachtte ik op zijn komst, dat hij mijn hand zou vasthouden, mij zou bedanken en zou zeggen dat alles goed zou komen. Mijn eigen pijn zag ik als een prijs die ik voor onze toekomst betaalde.
Drie dagen na de operatie kwam mijn man eindelijk de kamer binnen, maar hij was niet alleen. Naast hem stond een vrouw in een rode jurk, goed verzorgd en met een trotse houding. Mijn man keek me niet eens aan, legde een dossier op mijn bed en zei alleen: “Onderteken dit.” Het waren de echtscheidingspapieren. Op dat moment begreep ik dat ik vanaf het begin slechts als een orgaandonor werd gezien en dat alles valselijk was gepland.
Toch had het lot ook voor hen een verrassing in petto. De niertransplantatie was succesvol, de bloedwaarden van mijn schoonmoeder verbeterden, maar de oudere vrouw kon niet opstaan. Ze was nu bedlegerig en had dag en nacht zorg nodig. De medicijnen, injecties en het zware zorgproces vielen nu op de schouders van die vrouw die mijn man had verlaten.
De geliefde die droomde van een glanzend leven, kon de ziekenhuislucht en de slapeloze nachten niet verdragen. Na zes maanden vertrok ze, met een brief achterlatend. Mijn man bleef achter, zowel mij als zijn eer kwijt, in een stil huis vol schuldgevoelens en met een hulpbehoevende moeder. Uiteindelijk raakte het kwaad, zoals altijd, degene die het had geplant.
