Larkin bracht haar leven door in de overtuiging dat haar waarde verbonden was aan haar nut, omdat ze niet voldeed aan het “ideale” schoonheidsbeeld. Als het zelfverklaarde “sterke meisje” richtte ze zich erop om de meest betrouwbare vriendin en partner te zijn — zo leerde ze ook Sayer kennen. Drie jaar lang waren ze samen, een periode waarin Larkin zich voor het eerst echt gezien voelde… tot de dag dat ze een foto ontdekte in hun gedeelde cloud: Sayer in bed met haar slanke, blonde beste vriendin Maren. Toen ze hem confronteerde met het verraad, bood Sayer geen excuses aan. In plaats daarvan rechtvaardigde hij zijn gedrag op een harde manier door te zeggen dat Maren meer “zijn type” was en dat Larkin simpelweg niet genoeg aan zichzelf had gewerkt om bij hem te “passen”.
De klap van het verlies van zowel haar partner als haar beste vriendin bracht Larkin in een periode van diepe zelfreflectie en fysieke verandering. Gedreven door hartzeer en de wens om haar lichaam terug te claimen, begon ze een consequente reis van sport en gezonde gewoonten. In zes maanden tijd veranderde haar uiterlijk aanzienlijk, en ze kreeg eindelijk de “beloningen” van de maatschappij — glimlachen van vreemden en complimenten van familie — die ze eerder nooit had ervaren. Maar terwijl haar lichaam veranderde, groeide haar innerlijk inzicht. Ze besefte dat het “dikke meisje” dat Sayer had verlaten, eigenlijk altijd al te goed voor hem was geweest.
Het verhaal kreeg een bizarre wending op de trouwdag van Sayer en Maren, toen Sayers moeder, de passief-agressieve Mrs. Whitlock, Larkin naar de countryclub riep. Bij aankomst trof ze complete chaos aan: de feestzaal was vernield en de bruid was verdwenen. Maren was zelf betrapt op ontrouw en was na een confrontatie over Sayers karakter gevlucht. In een ongelooflijk brutale zet stelde Mrs. Whitlock voor dat Larkin als “vervangende bruid” zou optreden om de familie te redden van publieke vernedering. Ze voegde eraan toe dat Larkin, nu ze was afgevallen, eindelijk goed genoeg bij Sayer paste om naast hem bij het altaar te staan.
De ironie bereikte haar hoogtepunt later die avond, toen Sayer voor Larkins deur stond — een “knappe puinhoop”. Hij nam de woorden van zijn moeder over en stelde voor om de gebeurtenissen van de dag om te vormen tot een romantisch verhaal over hoe je uiteindelijk bij de “juiste persoon” terechtkomt. Hij gaf openlijk toe dat hij haar vroeger niet aantrekkelijk vond toen ze voller was, maar dat haar nieuwe uiterlijk haar nu geschikt maakte als een soort PR-oplossing om zijn imago te redden. Deze woorden maakten pijnlijk duidelijk hoe oppervlakkig zijn gevoelens waren. Volgens sociaalpsychologisch onderzoek naar “lookism” verwarren mensen fysieke aantrekkelijkheid vaak met karakter — een vooroordeel dat Sayer gebruikte om zijn gedrag goed te praten.
Uiteindelijk besefte Larkin dat het belangrijkste wat ze in die zes maanden had verloren, niet haar gewicht was, maar de overtuiging dat ze respect moest verdienen. Met hernieuwde helderheid wees ze Sayers voorstel af en maakte duidelijk dat Maren zijn leven niet had geruïneerd — ze had alleen zijn eigen oppervlakkige spel beter gespeeld dan hijzelf. Door de deur voor hem en zijn familie dicht te slaan, bewees Larkin dat ze voor niemand meer de tweede keuze was. Ze liep weg, niet alleen lichter van lichaam, maar met een enorm gegroeid zelfvertrouwen — eindelijk begrijpend dat haar waarde nooit iets was dat je op een weegschaal kon meten.
