Vroeg in de ochtend stapte ik met mijn kop koffie de deur uit. Na de regen van de nacht was de tuin vochtig en rook de lucht naar frisse aarde. Terwijl ik naar de vuilnisbakken liep, viel mijn oog op een vreemd, roze-bruin vlekje op het asfalt. In eerste instantie dacht ik dat iemand er eten had laten vallen; het leek alsof een hele pan gekookte spaghetti over de straat was gegoten. Ik was van plan er gewoon langs te lopen, tot ik zag dat die natte, kleverige hoop bewoog – en meteen stond ik verstijfd van schrik.
Een rilling trok door mijn lichaam terwijl ik probeerde te begrijpen wat ik zag. Die vreemde “hoop” bewoog langzaam maar als een geheel. Het leek alsof het één levend organisme was dat ademde, waarbij de dunne lijntjes van binnen voortdurend in elkaar verstrengeld raakten en van plek veranderden. Mijn maag draaide zich om en ik zette een stap achteruit. Terwijl ik mijn telefoon pakte om dit griezelige tafereel vast te leggen, bleef één vraag door mijn hoofd spoken: wat was dit levende ding dat midden in mijn eigen tuin kroop?
Ik greep meteen mijn telefoon en begon op internet te zoeken. Toen ik typte: “levend wezen dat op spaghetti lijkt maar beweegt,” schrokken de resultaten me nog meer. Wat ik had gezien, was geen vuilnis en geen gemorst eten; het was een enorme kluwen van honderden in elkaar verstrengelde regenwormen. Na de hevige regenval waren ze zonder zuurstof komen te zitten en hadden ze zich verzameld om te overleven – precies voor mijn raam hadden ze dit bewegende levende knooppunt gevormd.
Toen ik opnieuw naar het tafereel op het asfalt keek, voelde ik een onbeschrijfelijke kou door me heen trekken. Het idee dat de natuur zo dichtbij, in zo’n vreemde en verontrustende vorm tot uiting kon komen, raakte me diep. Op dat moment begreep ik dat zelfs de meest gewone ochtenden scènes kunnen herbergen die je doen huiveren en die je lang niet uit je hoofd krijgt. Het levende knooppunt van wormen liet de meest bizarre en allesbehalve esthetische kant van overlevingsinstinct zien, pal voor mijn ogen.
Sinds die ochtend kijk ik nu veel voorzichtiger waar ik mijn stappen zet in de tuin. Want soms, midden in je dagelijkse routine, kom je onverwachts oog in oog te staan met een verrassing die je eraan herinnert dat de wereld vaak anders, en soms angstaanjagender is dan het lijkt. Nu weet ik de waarheid achter dat spaghetti-achtige beeld – en die kennis heeft een gewone wandeling naar de vuilnisbak veranderd in een onvergetelijk moment van horror.
