Marks leven werd getekend door een stille echo van achtendertig jaar. In zijn twintiger jaren verloor hij Sue, de vrouw die hij wilde trouwen – niet door gebrek aan liefde, maar door het “geruis” van afstuderen en familiale verplichtingen. Terwijl Mark terug naar huis verhuisde om voor zijn zieke vader te zorgen, zette Sue haar carrière voort, en hun langeafstandsrelatie verviel uiteindelijk in een onbegrijpelijke stilte. Mark ging op een gegeven moment verder met zijn leven, trouwde met een pragmatische vrouw genaamd Heather en kreeg twee kinderen, maar elk jaar in december bracht de glans van de kerstverlichting de herinnering aan Sue en het onopgeloste mysterie waarom ze was gestopt met antwoorden terug.
Het mysterie werd uiteindelijk decennia later op een koude middag op zolder opgelost. Terwijl hij op zoek was naar kerstdecoraties, ontdekte Mark een verbleekte, vergeelde envelop die in een oud jaarboek stak – een brief van Sue uit 1991. De brief onthulde een hartverscheurend dubbel verraad: Sue’s ouders hadden Marks laatste brieven voor haar verborgen en gelogen dat hij had gebeld om te zeggen dat hij met rust gelaten wilde worden. Ondertussen had Marks ex-vrouw Heather Sue’s antwoord blijkbaar jaren geleden gevonden en op zolder verborgen om haar huwelijk te beschermen, waardoor Mark bijna veertig jaar in de overtuiging liet dat Sue gewoonweg over hem heen was.
Gesterkt door de waarheid wendde Mark zich tot internet en ontdekte Sue’s profiel op Facebook. Hoewel haar haar nu door grijze lokken werd doorkruist, bleven haar ogen en zachte glimlach onveranderd. Nadat een aarzelend vriendschapsverzoek binnen enkele minuten was geaccepteerd, schakelden ze over op spraakberichten waarin Mark de waarheid over de verborgen brieven en de decennia van piekeren over het “wat als” uitstortte. Het besef dat ze beiden hun hele leven hadden gewacht op een antwoord dat nooit kwam, leidde tot het onmiddellijke verlangen naar een persoonlijke ontmoeting in een klein café halverwege hun woonplaatsen.
Hun hereniging was een mix van vervreemding en onmiddellijke vertrouwdheid. Bij een kop koffie vulden ze de gaten van hun gescheiden levens in: huwelijken die “functioneerden tot ze dat niet meer deden”, kinderen die inmiddels volwassen waren, en het gezamenlijke verdriet om de “verloren jaren” die door hun ouders en ex-partners waren georkestreerd. Sue bevestigde dat ze de degelijke man had getrouwd die haar vader had verkiesd, maar net als Mark had ze gemerkt dat de feestdagen altijd het moeilijkst waren om hun gezamenlijke verleden te vergeten. De spanning verdween uiteindelijk toen Mark ontdekte dat de man op Sue’s profielfoto slechts een neef was, wat hem de weg vrijmaakte om te vragen om die tweede kans waar hij sinds 1991 van had gedroomd.
Het verhaal eindigt als een getuigenis dat het leven ons soms toestaat af te maken wat we ooit begonnen, wanneer we er eindelijk klaar voor zijn. De relatie van Mark en Sue bloeide op met een nieuw verworven wijsheid, gesteund door hun volwassen kinderen, die de zeldzame romantiek van de hereniging van hun ouders herkenden. In plaats van nu in de hoeken van de kersttijd rond te spoken, is Sue het centrum van Marks werkelijkheid, terwijl ze zich voorbereiden op een kleine lentebruiloft. Ze besteden hun zaterdagochtenden aan wandelingen op bospaadjes en praten over de littekens uit het verleden – als levende bewijzen dat tijd misschien gestolen kan worden, maar dat het hart zich vaak weigert los te laten van zijn ware noorden.
