Merritt bracht haar hele volwassen leven door met zich te verschuilen achter hoge kragen en lange mouwen, achtervolgd door het vuur dat haar op dertienjarige leeftijd had getekend. Het medelijden van de wereld voelde zwaarder dan de brandwonden zelf, waardoor ze ging geloven dat ware liefde een luxe was voor de “onbeschadigden”. Toen ze Callahan ontmoette, een zachtaardige blinde pianoleraar, voelde ze een veiligheid die ze nog nooit had gekend. Voor haar werd zijn blindheid een schild; hij zou nooit terugdeinzen voor haar spiegelbeeld of het “beschadigde lichaam” zien dat zij in zichzelf zag.
Haar trouwdag was een bitterszoete overwinning, gevuld met de onvaste klanken van de muziek van zijn leerlingen en de tranen van vreugde van haar zus Lorie. Voor het eerst voelde Merritt zich als een bruid in plaats van een slachtoffer. Maar de geborgenheid van hun huwelijksnacht werd verbrijzeld toen Callahan met zijn handen over de littekens op haar huid streek. Met zwaar gemoed bekende hij een geheim dat hij twintig jaar had verborgen: hij was een van de roekeloze jongeren wiens nalatigheid precies de explosie had veroorzaakt die haar had verminkt.
De onthulling deed Merritt wankelen, alsof hun huwelijk gebouwd was op een fundament van schuld in plaats van liefde. Callahan legde uit dat hij eerst niet wist wie zij was, maar dat de angst haar te verliezen hem tot na hun geloften had doen zwijgen. Verbijsterd en zich verraden voelend vluchtte Merritt naar het huis van haar zus. Daar bracht ze een slapeloze nacht door, worstelend met de ironie dat de man die haar eindelijk mooi had laten voelen, dezelfde was die verantwoordelijk was voor haar diepste pijn.
Tegen de ochtend besefte Merritt dat ze niet langer wilde dat de schaduwen van het verleden haar toekomst bepaalden. Ze keerde terug naar Callahans appartement en vond hem in de keuken, worstelend met schuldgevoel en een mislukte poging tot ontbijt. Toen ze zijn hand pakte om hem te ondersteunen, begon haar woede te smelten. Ze zag geen schurk, maar een man die op zijn eigen manier in duisternis had geleefd en een last van spijt droeg die gelijkstond aan het gewicht van haar littekens.
In die keuken nam Merritt haar eerste beslissing als echtgenote: ze nam het fornuis over en eiste haar plek in hun huis op. Ze koos ervoor te vergeven, omdat ze besefte dat Callahans liefde geen boetedoening was, maar een oprechte verbondenheid met haar ziel. Voor het eerst keek Merritt naar haar littekens en zag ze overleving in plaats van schaamte. Ze waren geen geheim meer om te verbergen, maar een gedeeld verhaal dat, eenmaal aan het licht gebracht, hen beiden de kans gaf eindelijk te helen en hun leven samen te beginnen.
